Een goede leerkracht luistert zeker ook naar de ouders

Het pleidooi dat Feiko Postma hield (NRC Handelsblad, 15 juni) voor meer invloed van ouders op de schoolloopbaan van hun kind, raakt kant noch wal.

Hij gaat er voortdurend vanuit dat een advies over de schoolloopbaan van een kind gebaseerd is op emotionele gronden, zowel bij de ouders als bij de onderwijzers; de al of niet aanwezige sympathie voor het kind zou de leerkacht te sterk beïnvloeden. Over de deskundigheid die de onderwijzer na minstens vier jaar studie geacht wordt te hebben, wordt met geen woord gerept. Die deskundigheid heeft namelijk menig kind gered van de goede bedoelingen van ouders voor het kind. Een te hoge plaatsing en zeker een te hoge verwachting van de kant van de ouders kan wel degelijk kwalijk zijn voor het kind, in tegenstelling tot wat Feiko Postma beweert.

Een afstromer kan wel degelijk gedemotiveerd raken en een negatief zelfbeeld ontwikkelen, omdat hij niet voldoet aan de goedbedoelde verwachtingen van de ouders. De praktijk wijst dat dagelijks uit. Een goede leerkracht luistert bovendien wel naar de ouders en onderschat hen niet als ervaringsdeskundige als het over hun kind gaat. Desalniettemin blijven cognitieve ontwikkeling en prestaties een gebied waarop de leerkracht uitstekend kan adviseren binnen de context van de behoeften van in de eerste plaats: het kind, achter wie de ouders onvoorwaardelijk behoren te staan, ongeacht het (bindend) advies van leerkracht en toetsing.