De wereld heeft te lang de ogen gesloten voor de concentratiekampen in Noord-Korea

De democratische landen moeten zich niet langer laten chanteren door dictator Kim Jong-il en samen respect voor grondrechten afdwingen.

Precies zestig jaar geleden hoorde de wereld voor het eerst van de geslaagde vlucht uit Auschwitz van Rudolf Vrba en Alfred Wetzler, een vlucht die aan het licht bracht wat zich in Hitlers vernietigingskampen voltrok. De verhalen van Vrba en Wetzler dwongen de democratische wereld feiten onder ogen te zien die velen zelfs na het einde van de oorlog nog niet wilden geloven. Dankzij Vrba, Wetzler en talloze andere getuigen werden de verschrikkingen en de omvang van de Endlösung algemeen bekend.

Net zoals de holocaust van de nazi's zijn ook de misdaden en de wrede werkelijkheid van het sovjet-communisme uiteengezet en doorgrond dankzij de geschriften van Arthur Koestler, Jírí Weil en Alexander Solzjenitsyn. Gelukkig zijn er altijd en overal mensen te vinden die aan de hand van ooggetuigenverklaringen proberen de grootste misdaden tegen de menselijkheid aan de kaak te stellen. Rithy Panh beschreef de terreur van de Rode Khmer, Kanan Makiya gaf details over de wrede gevangenissen van Saddam Hussein, en Harry Wu heeft geprobeerd de verdorvenheid te laten zien van het Laogai-systeem van de Chinese dwangarbeiderskampen.

Op dit moment getuigen duizenden Noord-Koreaanse vluchtelingen die de ellendige reis door communistisch China naar het vrije Zuid-Korea hebben overleefd, van het misdadige karakter van de Noord-Koreaanse dictatuur. Hun verhalen over onderdrukking worden ondersteund en bevestigd door moderne satellietbeelden en illustreren duidelijk dat Noord-Korea een goed werkend systeem van concentratiekampen heeft. De Kwan-li-so of `politieke strafkolonie' telt maar liefst 200.000 gevangenen, die maar nauwelijks weten te overleven of in dezelfde omstandigheden sterven als eertijds de miljoenen gevangenen in het goelagsysteem van de sovjets.

Het noordelijke deel van het Koreaanse schiereiland wordt geregeerd door 'swerelds ergste totalitaire dictator, verantwoordelijk voor de dood van miljoenen mensen. Kim Jong-il erfde het omvangrijke communistische regime na de dood van zijn vader Kim Il-sung en is de persoonlijkheidscultus schaamteloos blijven versterken. Hij bezit een van de grootste legers ter wereld, produceert massavernietigingswapens en heeft met zijn centrale-planeconomie en juche - de staatsideologie van het socialisme op zijn Koreaans - het land naar de hongersnood geleid. Het aantal slachtoffers van het Noord-Koreaanse bewind loopt in de miljoenen.

Ondanks de alomtegenwoordigheid van leger en politie zijn tienduizenden wanhopige Noord-Koreanen naar China gevlucht. In strijd met internationale verdragen erkent de Chinese overheid niet de vluchtelingenstatus van deze mensen en heeft zij het Bureau van de Hoge VN-Commissaris voor de Vluchtelingen elke toegang tot de Noord-Koreanen in China belet. De Chinese overheid jaagt op de vluchtelingen in de bossen langs de grens en deporteert hen terug naar Noord-Korea, waar de reis eindigt in de Kwan-li-so. Het gebeurt allemaal nu, en de wereld kijkt werkeloos toe.

Sommige vluchtelingen hebben het geluk Zuid-Korea te halen. Maar hun aanwezigheid in Zuid-Korea strookt niet met de officiële `Zonneschijn'-politiek van dat land, die – hoe goedbedoeld ook – berust op voortdurende concessies. Deze politiek kost Zuid-Korea honderden miljoenen dollars, maar ze draagt niet bij tot een oplossing van het probleem en redt evenmin onschuldige mensenlevens. Uiteindelijk houdt deze politiek alleen de leider in Pyongyang aan de macht.

Kim Jong-il is in staat de hele wereld te chanteren, met zijn miljoenenleger, zijn kernwapens, zijn lange-afstandsraketten en zijn export van wapens en militaire technologie naar gelijkgestemde dictators elders. Kim Jong-il wil in het buitenland worden gerespecteerd en gevreesd en worden erkend als een van de machtigste leiders ter wereld. Hij is bereid zijn eigen volk van honger te laten omkomen en gebruikt hongersnood om elk teken van haperende trouw aan zijn bewind de kop in te drukken. Chantage levert Kim Jong-il voedsel en olie op, die hij verdeelt onder zijn getrouwen (in de eerste plaats het leger), terwijl de internationale gemeenschap niet kan nagaan wie binnen Noord-Korea hulp ontvangt.

Dit jaar is in de VN-Commissie voor de Mensenrechten in Genève een resolutie aangenomen die de praktijken van de Noord-Koreaanse regering veroordeelt het was pas de tweede keer dat de Commissie het Noord-Koreaanse bewind kritiseerde. De Noord-Koreaanse regering heeft nog altijd geen enkele concrete aanbeveling uit de resolutie van vorig jaar uitgevoerd.

Onschuldige Noord-Koreanen sterven van de honger of worden in concentratiekampen opgesloten, terwijl Kim Jong-il de wereld blijft chanteren. De tijd is gekomen dat de democratische landen van de wereld de Europese Unie, de Verenigde Staten, Japan en niet in de laatste plaats Zuid-Korea een gemeenschappelijk standpunt innemen. Deze landen moeten duidelijk maken dat ze geen concessies doen aan een totalitaire dictator. Ze moeten van eerbied voor de menselijke grondrechten een integraal onderdeel van elke toekomstige bespreking met Pyongyang maken. Beslistheid, volharding en onderhandelen uit een positie van kracht zijn de enige dingen die Kim Jong-il en zijn gelijken begrijpen. Hopelijk heeft de wereld niet nog meer gruwelijke bewijzen nodig om dit in te zien.

Oud-president van Tsjechië. Verscheidene malen onderscheiden voor zijn inzet ter verdediging van de mensenrechten.