Arme sterren!

Albert Verlinde springt in de bres voor gemartelde wereldburgers als J-Lo en Janet Jackson

Popster zijn valt niet mee.

Natuurlijk: het kind dat opgroeit in hongerend Afrika heeft het niet makkelijk. De medewerkster van Ruud Lubbers bij de VN gaat door een hel omdat haar baas geen idee heeft wanneer internationale gemeenschap nou gewenst is of niet. En collega columnist Youp van 't Hek die gestalkt wordt in de provincie lukt het soms ook even niet om de glimlach die altijd op zijn vrolijke gezichtje staat vol te houden. Maar al die problemen vallen in het niet bij de lasten die een jong muzieksterretje in deze wereld op haar schouders geworpen krijgt. Dat is de indruk die de diva's achterlaten als je ze spreekt. Een paar jaar geleden had ik een interview met Jennifer Lopez. Het Amerikaanse huppelwonder met een partij billen waar Ruud Lubbers zijn tanden, pardon handen, maar wat graag in zou willen zetten was net begonnen aan haar internationale opmars. De wereld lag aan haar bevallige voetjes en ik dacht oprecht dat ik een meisje zou ontmoeten dat genietend door het leven zou gaan. Alles waar een mens ooit van gedroomd heeft is immers uitgekomen en dat moet toch een kick geven.

Ik schrok me wild toen ik de kleedkamer van J-Lo betrad. Ik had een werkende, dampende vulkaan verwacht maar in de hoek van een witte designbank lag een pruttelend Etna'tje. Ze was zo moe. Al dat gereis en die interviews en steeds weer diezelfde vragen van journalisten over het nieuwe album en over een mogelijke nieuwe liefde, het viel allemaal niet mee. Op zo'n moment begrijp je waarom dit soort diva's honderden miljoenen dollars verdienen. Dat is geen inkomen, dat is smartengeld waar ze recht op hebben omdat wij steeds maar weer alles over ze willen weten en omdat ze het zo moeilijk hebben met het uitzoeken van de juiste make up, het juiste jurkje en het juiste kapsel.

Dat Amnesty International niet opkomt voor dit soort uitgebuite wereldburgers is een schande! Ik verliet de kamer met een groot schuldgevoel. Als ik sinds die tijd artikelen lees over de eisen die mevrouw Lopez aan haar kleedkamer stelt denk ik; ze heeft gelijk! Natuurlijk eist ze een kleedkamer die helemaal wit is zonder ook maar een kleurtje, behalve dan het bakje M&M's waar alleen maar blauwe snoepjes in mogen liggen. Wie er per ongeluk een gele in knikkert wordt er uitgeknikkerd. Terecht! Als zij niet opkomt voor haar rechten, doet niemand het.

Twee weken geleden maakte ik kennis met weer een andere gemartelde wereldburger; Janet Jackson. Als een Mickey Mouse met burn out zat ze weggekropen in de hoek van een bank en beklaagde zich over de wereld die zo oneerlijk tegen haar was. Iedereen bemoeide zich maar tegen haar aan. Neem nou Nipplegate. Tijdens de finale van de Superbowl trad Janet op met Justin Timberlake. Hij trok een stukje stof weg en ineens bleek Mickey Minnie te zijn met een Maxi borst. Op haar superbowltje zat een piercing waar de gemiddelde Hells Angel zich nog voor zou schamen en heel Amerika viel over haar heen. Onbegrijpelijk, vond Janet. Ze zag er trouwens een heel politiek complot achter. De regering Bush had het incident alleen maar publicitair uitgebuit om de aandacht af te leiden van de oorlog in Irak. George Bush verbergt zich dus heel laf achter de borst van Janet. En dan alle ophef over haar broertje Michael die in zijn speeltuintje jonge jongens van tijd tot tijd zijn rups zou laten zien. Leugens, weet Janet; allemaal kwade gedachten van mensen die alleen maar op geld uit zijn. De Janets en J-Lo's van deze wereld zijn gelukkig helemaal niet op pecunia uit. Ze willen alleen maar leven. Zielig hè. Waar is Kofi Annan als je hem nodig hebt.