Duivenkiller

Ik heb bijna een paar duiven vermoord. Met een fles water. Dat zit zo.

Ik zat mijn huiswerk te maken en werd alsmaar gestoord door duivengekoer. Het kwam van de binnenplaats van het huis waarin ik op de tweede verdieping woon. Ik werd helemaal gek van die herrie en kon me nergens meer op concentreren, behalve op dat `roekoe, roekoe, roekoe'. Mijn hoofd duizelde er gewoon van en het had niet veel gescheeld of ik had zelf alleen nog maar roekoe kunnen zeggen.

Op een gegeven moment kreeg ik er zo genoeg van dat ik een lege wijnfles pakte en die met water vulde. Ik smijt hem uit het raam, dacht ik, en dan valt hij tegen de muur in scherven, zodat die duiven eindelijk oprotten. Maar toen ik dat had gedaan en op de knal van het brekende glas wachtte, hoorde ik nog steeds niets anders dan roekoe, roekoe, roekoe, gevolgd door een angstig gepiep.

Ik schoof het raam verder open en keek naar beneden. Daar zag ik de wijnfles liggen op een stuk karton. Hij was nog helemaal heel. Het water sijpelde eruit. Twee duiven trippelden er al koerend omheen. Ze waren ongetwijfeld verbaasd over die fles die ineens uit de hemel kwam vallen. En toen zag ik in een hoek van de binnenplaats iets bewegen. Ik haalde mijn zeeroversverrekijker tevoorschijn, richtte hem op dat hoekje en zag wat ik niet eerder had gezien: twee jonge duifjes in een nest. Ik schrok natuurlijk meteen. Die twee had ik dus willen vermoorden. Want een fles water op hun hoofd zou zeker dodelijk zijn geweest.

Ik schaamde me rot en voelde me een echte duivenkiller. Aan hun ouders had ik weliswaar een hekel (alleen wegens hun gekoer, hoor), maar aan die twee kleintjes niet. Het liefst was ik nu naar beneden gerend om te zeggen dat het me speet. Maar omdat het moeilijk was om op de binnenplaats te komen, riep ik alleen maar ,,lieve duifjes, vergeef me'' uit het raam. Daarna ging ik verder met mijn huiswerk en koerden de ouder-duiven gewoon door. Maar ik stoorde me er niet meer aan. Ik dacht alleen maar dat ik bijna hun twee kleintjes had vermoord.

Sinds die mislukte moordaanslag kijk ik iedere dag wel een paar keer uit het raam of de duifjes al een beetje groeien en of ze al kunnen vliegen. Ook gooi ik steeds wat brood naar beneden. Over een paar weken zijn ze weg. Wat zal ik ze missen.