Zoek jezelf zuster

Rondneuzen in de kiosk. Deze week een bespreking van Esta, een nieuw blad dat zich richt op voormalige Viva-meisjes.

In haar hoofdredactionele inleiding beschrijft Tineke Verhoeven voor wie Esta is bedoeld: ,,We wilden een nieuw type blad, voor vrouwen als wij, die open staan voor vernieuwing en die de kansen willen pakken die ze tegenkomen, nu.''

Zo'n tekst is als de altijd frappant toepasselijke astrologierubriek in de bladen waartegen Esta, de nieuwste Sanoma-uitgave, zich juist afzet: Margriet, Libelle en andere tuttige vrouwenkost. Draai de woorden om en je krijgt: `Dit blad is er alleen voor vrouwen die zich afwenden van vernieuwing en die de kansen graag consequent aan zich voorbij laten gaan.' Zo'n vrouw wil natuurlijk niemand zijn. Esta is gemaakt voor vrouwen die een baan met huishouding combineren en die, aldus de hoofdredactrice, ,,geinteresseerd zijn in goede interviews, achtergronden, kunst en cultuur, en in mannen en vrouwen met een mening''. Esta richt zich op de voormalige Viva-meisjes: vijfendertig-plus-vrouwen die een opinieweekblad als net iets te zware kost beschouwen.

Van de `vrije vrouwen' die volgens deze formule de iconen zijn, worden er in het blad 31 stuks geportretteerd. De definitie luidt: ,,Ze gaat haar eigen weg, ze is prettig onafhankelijk, staat ergens voor en is nooit uitgeleerd. Ze heeft een eigen mening en als het nodig is, lapt ze de regels aan haar laars. Ze is iemand die positief in het leven staat en vooral vrij is in doen, denken en laten.'' Hieraan voldoen volgens Esta onder meer presentatrice Dieuwertje Blok (46), actrice Marjan Luif (54), scenarioschrijfster Maria Goos (47) en schrijfster Lydia Rood (47). Waarom worden deze uiteenlopende vrouwen toch altijd onvrijwillig met dezelfde populair-emancipatorische saus overgoten?

In de rubriek `Eigen spoor' vertelt een vrouw hoe haar leven veranderde dankzij een stervende vriendin: ze vertrok op haar aanraden met man en kind naar Australië om daar een eigen bedrijf te beginnen. Vroeger waren haar gevoelens `vlak', nu suist ze van de ene emotie in de andere, maar: ,,Ik heb tenminste het gevoel dat ik lééf.'' Het lijkt een beginselverklaring te zijn van dit blad: zoek jezelf zuster.

De vergelijking met Opzij dringt zich op. Vrouwen moeten zich niet – en vooral niet van een man – afhankelijk opstellen. Daniela Hooghiemstra behandelt in een column het probleem van de vrouw van boven de veertig, die door haar echtgenoot wordt verruild voor een jonger equivalent ten behoeve van de `tweede leg': ,,Moet ik straks eenzaam wandkleden wevend mijn levensavond in, terwijl mijn man fluitend met een draagzak door het park loopt?'' Vreemdgaan wordt in dit blad niet als een aantrekkelijk alternatief afgeschilderd. In ons land blijkt de buitenechtelijke relatie namelijk in dezelfde passieloze sleur te ontaarden als het vermaledijde huwelijk zelf: ,,Tien jaar dezelfde minnares, dat is toch Nederlandse tuttigheid ten top!''

Esta is een serieuze poging het niet meer zo jonge meisje een spreekbuis te verlenen. Als krenten in de pap fungeren artikelen over spiritualiteit, hebbedingen, culturele evenementen en warmmenselijke interviews. Die krenten vind je in tal van andere bladen. De pap is te dun om veertiendaags te worden uitgeserveerd.

Esta, verschijnt elke 2 weken, €2,60.

    • Tom Rooduijn