WILEY

Iets relaxter dan het opgewonden standje Dizzee Rascal, maar een stuk opwindender dan de vroeg oud geworden Mike Skinner (The Streets), zo komt het jonge Londense fenomeen Wiley over op zijn cd-debuut Treddlin' On Thin Ice. Het zwaar gemuteerde mengsel van house-methoden, breakbeats en nerveus gerapte vocalen, zo typerend voor de Engelse hoofdstad, heeft in Wiley een welsprekende vertegenwoordiger gevonden.

Over de stuiterende hectiek van de beats legt hij intense staaltjes straatpoëzie, rechtstreeks uit het leven gegrepen. Voor de bedaagdere luisteraar klinkt 't wat kortademig, maar dat hier overtuigende popmuziek van nu gemaakt wordt, staat buiten kijf. Alleen: wot do u call it? In het gelijknamige nummer geeft Wiley 2-step, urban en garage als mogelijke categorieën voor deze opwindende hybride, maar `grime' heet de huidige courante term te zijn.

Op de verzamelaar met dezelfde titel – Grime – leveren de producers MarkOne, Plasticman en Slaughter Mob ieder vier sterke staaltjes af.

Plasticman (niet ter verwarren met de Canadese technomaker Plastikman) staat in zijn eentje voor de variëteit in dit jonge genre: van de vederlichte percussiebriesjes in `Camel Ride' tot de loodzware logheid van `Industrial Graft'. Op zijn best klinkt deze ritmisch linke takkeherrie al net zo gevaarlijk als de eerste drum 'n' bass, tien jaar geleden.

Wiley speelt zaterdag op het festival Rotterdam Import.

Wiley: Treddlin' On Thin Ice (XL, distr. V2)

Diverse artiesten: Grime (Rephlex, distr. Lowlands)