Oranje (3)

Toen de telefoon ging, had ik eigenlijk geen zin om op te nemen.

Ik had net enkele vieze maagtabletten moeizaam weggeslikt en lag nu in mijn stoel met een koud kompres in mijn nek bij te komen van `de wedstrijd'.

,,Dat zal Dick zijn'', fluisterde mijn vrouw.

,,Neem jij 'm maar.''

,,Het is jóuw relatie'', zei ze, en spoedde zich naar de keuken.

Zuchtend nam ik op. Tegen een chaotisch decor van holklinkende stemmen, vermoedelijk afkomstig uit een kleedkamer, hoorde ik het onmiskenbare, ietwat geknepen stemgeluid van Dick. ,,Alles goed?'' riep hij. Het klonk bijna blij.

,,Ik hoef niet meer te braken'', zei ik naar waarheid.

,,Prima. Wij hebben het hier ook niet altijd even makkelijk gehad. Maar dat hoort bij de sport.''

,,Jawel'', zei ik, en ik merkte dat ik moeite had mijn nijdigheid te onderdrukken, ,,maar waarschuw ons dan tevoren, lul niet steeds dat het elftal er zal stáán als het nodig is.''

,,We stonden er uiteindelijk toch ook? Hebben we verloren of zo?'' Hij gooide het eruit, zoals alleen Dick dat kan, met die hem typerende mengeling van grimmigheid, sarcasme en agressiviteit.

,,Maar zeg niet hoe.''

Het bleef even stil. Toen barstte hij los: ,,Jij bent ook zo'n stuurman aan de wal. Net als de hele pers. Maar ik lees jullie niet meer. Een goede leider kan het zonder kranten stellen. Kijk maar naar Bush en Rumsfeld. Ik heb geen zin meer in jullie verwijten en leugens. Jij weet het ook allemaal beter, maar toen ik je in mijn selectie wilde opnemen, durfde je niet. Terwijl ik een rechtsbenige speler als jij juist zo goed kon gebruiken. Ik heb bijna alleen linkspoten.''

Ik liet hem uitrazen en zei toen voorzichtig: ,,Maar dan hoef je toch nog niet álle linkspoten tegelijkertijd op het middenveld te zetten?''

,,Dat was een poging tot tactische intimidatie. Het ging mij vooral om het optische effect. Zo'n elftal dat helemaal naar links trekt, moet je vergelijken met een gebouw dat zwaar naar één kant overhelt en de voetganger dreigt te verpletteren.''

,,De enige die bijna verpletterd werd was Nederland.''

,,Dat leek maar zo. Ik wist dat mijn wissels zouden werken.''

,,Als je die wissels nou eens meteen bij het begin opstelt, zou dat niet logischer zijn? Is het niet treurig, Dick, dat je twee jaar lang zwaar oefent om ten slotte uit te komen op de wanhopige variant: alle ballen op Pierre?''

,,Je kunt ook zeggen: goed dat je over zoveel varianten beschikt. Maar dat zeg je niet, omdat je net als al die andere azijnpissers alleen maar negatief wilt zijn.'' Zijn ergste woede was voorbij, er begon een zekere gelatenheid door te klinken.

Ik wachtte even. Het pijnlijkste punt had ik tot het laatst bewaard. ,,Dick, Van der Meyde speelde ook heel zwak aan de zijlijn. Het leek wel of hij telkens schrok als hij jou in de dug-out je armen zag opsteken. Gebruik vóór de wedstrijd tegen Tsjechië nou eens een goede deodorant, dat kan wel twee, drie gevaarlijke voorzetten schelen.''

Maar hij had de verbinding al verbroken.