Kabbelende Norah Jones

Norah Jones afkraken is heel makkelijk. Een Amerikaanse recensent noemde haar easy listening eens `vocaal valium'; een collega doopte haar om tot `Snorah Jones'. Maar er zijn hele volksstammen die zich niets aantrekken van dit cynisme, noch van het feit dat Jones' debuutalbum Come Away With Me maandenlang de favoriete soundtrack van supermarktmanagers was. Achttien miljoen fans kochten wereldwijd de plaat en maakten van de voormalige café-zangeres een superster.

Ook van de opvolger Feels Like Home zijn na vier maanden al drie miljoen exemplaren verkocht. Dat soort cijfers duiden niet alleen op een uitgekiende verkoopstrategie van maatschappij Blue Note. Zonder haar gouden stem zou Jones door de mand zijn gevallen. Ze bewees bovendien de inhoud te hebben om na zo'n enorm startsucces niet geruisloos te verdwijnen. Ze pepte haar ingetogen luisterliedjes op met een portie country en bluegrass, ontwikkelde zich als songwriter en durfde af en toe vocaal uit te halen boven hees fluisterniveau.

En dus vonden de marketing managers dat de inmiddels 25-jarige Jones klaar was voor grotere zalen. Een gewaagde stap, aangezien haar weinig dynamische repertoire vooral studiomuziek is die het best thuis op de bank geconsumeerd kan worden. In de Heineken Music Hall was wel gepoogd om met zeven reusachtige retro-schemerlampen en rood fluwelen gordijnen de juiste sfeer te creëren. Maar toch wilde het gisteravond niet echt intiem worden.

Wellicht speelt mee dat Jones haar oude repertoire bijna niet heeft aangepast aan de overstap van club- naar stadioncircuit. Nummers als Don't Know Why, Come Away With Me, Painter Song en Lonestar werden uitgevoerd als perfecte kopieën van de cd. En ook met het iets pittiger materiaal van Feels Like Home wilde het niet echt vlammen. Creepin' In, het duet met Dolly Parton dat Jones nu uitvoerde met achtergrondzangeres Daru Oda, doorbrak het gekabbel kort met een lichte tempoversnelling. Maar Jones wist zelfs composities van rauwdouwers als Tom Waits en Keith Richards om te vormen tot onschadelijke oorstrelers.

Blijft over die magnifieke stem, een tikje omfloerst en slepend. Maar het is een schoonheid zonder specifieke kenmerken. Norah Jones is Sade zonder de seksuele ondertoon, Nick Drake zonder de pathos.

Ze is het meisje van hiernaast: ongecompliceerd en puur. Haar podiumpresentatie is die van een wiegende zoutzak. ,,Ik weet niet hoe Beyoncé op die hakken kan dansen'', grapt ze. En het publiek neemt het haar niet kwalijk. Zeker niet als ze voor de toegift met de hele band in oranje voetbalshirtjes aantreedt.

Concert: Norah Jones. Gehoord: 15/6 in Heineken Music Hall, Amsterdam. Herh: 16/6 aldaar.