Angst voor de buitenwereld

Op Oerol lijken acteurs toevallige wandelaars en overwinnen dansers onverwachte valkuilen in het zand.

Operazangers, dansers en ook de toeschouwers raken tijdens het Oerol Festival 2004 gehard. Wind, koude en zand weerhouden niemand ervan een voorstelling uit te voeren of bij te wonen.

Buffo Operamakers brengt op de vlakte van Oost-Terschelling een versie van Peter Grimes door Benjamin Britten. In de verte, op een basaltstrook langs de Waddenzee, zingen de zangeressen met spreektoeters tegen de wind in. Hun stemmen verwaaien. Toch draagt hun ijle zang ver.

Enkele krachtige beelden zijn voldoende om het drama van de wrede visser weer te geven. De deuren die in de leegte staan, suggereren de veilige wereld van het vasteland. Daarachter ligt de zee als het dodenrijk. Deze voorstelling is een geheel met het landschap.

Duinen en zee zijn niet liefelijk. De voorstelling Beckett 'n Eggs van `t Barre Land vertelt over een vrouw die als een schim dwaalt door een desolaat landschap. Vanuit een serre slaan de toeschouwers de zonsopkomst gade. Ze horen alleen de stem van een actrice die Becketts proza voordraagt. Verderop verschijnt een figuur in gele oliejas. Nee, het is geen toevallige wandelaar.

De verbazing is groot wanneer later een van de personages uit Becketts Eindspel diezelfde figuur blijkt te zijn. Het is Jacob Derwig die Clov speelt, verwikkeld in strijd om onafhankelijkheid met de blinde tiran Hamm.

Over de macht van de zee gaat Novecento, gespeeld door Porgy Franssen. Hij zoekt de locatie van een oude boerenschuur. Een vondeling op een oceaanstomer groeit uit tot begenadigd pianist. Hij zal de beschutting van het schip nooit verlaten uit angst voor de boze, onbevattelijke buitenwereld.

Angst voor het nieuwe vinden we 's avonds terug in het krachtige en energieke Sirenade door de choreografen Elshout & Händeler. De glooiende flank van een duin verbeeldt de oceaan. Een zeemeermin wordt verliefd op een man van het land. De choreografie is gelukkig nergens zacht. Felle, energieke bewegingen zorgen voor een meeslepend schouwspel met licht, muziek en de onverwachte valkuilen van het zand. De dansers en danseressen overwinnen elke hindernis. Sirenade is een ode aan de onverzettelijke kracht van het lichaam.