Voor paniek is het veel te vroeg

De Italiaanse catwalk was weer oogverblindend, maar de jury oordeelt voorlopig negatief over het voetbal van de Squadra Azzurra. De spelers van bondscoach Trapattoni maakten gisteren in Guimarães goede sier met hun knalgele schoenen, goudgekleurde rugnummers en opgestoken staartjes in het haar. Laat de verzorging van het uiterlijk gerust aan de Italianen over. Minder indrukwekkend was het vertoonde spel tegen de Denen, die zonder opsmuk maar met hart en ziel een 0-0 gelijkspel afdwongen.

Wie gisteren de gezichten van de Italiaanse spelers, trainers en bestuurders van dichtbij gadesloeg, bespeurde geen enkele paniek. Met hun mobieltje in de aanslag, de sikjes keurig gekamd en de kraagjes van de poloshirts omhooggestoken, liepen ze na het douchen ontspannen naar de spelersbus. Ondertussen keuvelden ze met de pers, alle vrouwelijke journalisten kregen een zoen. Verwacht vandaag geen negatieve verhalen in de grote sportkranten. Pas wanneer de Italianen zijn uitgeschakeld, wordt de pen in azijn gedoopt. Dan gaat ook de bondscoach op het hakblok.

Trapattoni, oud-speler van AC Milan, onderhield zich na afloop met enkele oud-internationals, van wie de voormalige linksbuiten Riva nog het meeste in het oog sprong. Sigaartje, gouden montuur, onberispelijk maatkostuum en de vriendelijkheid zelve. De Sardijnse voetbalheld van Cagliari en het nationale elftal leek rechtstreeks weggelopen uit een gangsterfilm, en vervulde daarin de denkbeeldige rol van good guy. Riva en Trapattoni wekten met de later aangeschoven voetballegende Mazzola niet de indruk dat ze wakker lagen van de salonremise. Onder het mom: het toernooi is begonnen, we hebben niet verloren, volgende wedstrijd graag.

De ijdelheid van de Italianen moet heel erg letterlijk worden genomen. Ze spelen puur resultaatvoetbal en bekommeren zich niet om de amusementswaarde van een wedstrijd. Een 0-0 is in hun ogen niet per definitie slecht. Alles draait om het eindresultaat en wie herinnert zich niet de drie bloedeloze remises op het WK in 1982 van de latere kampioen?

Trapattoni is de opvolger van oud-doelman Zoff, die na de verloren finale op Euro 2000 op last van premier Berlusconi moest vertrekken. De politiek leider had zich geërgerd aan de vertragingstactiek van de coach, die niet had gehandeld in de geest van AC Milan. De club van Berlusconi vormt sinds de aanstelling van trainer Sacchi een uitzondering op de regel dat alle Italiaanse ploegen in hun schulp kruipen. Sacchi ging later als bondscoach ook zijn eigen weg. Onder zijn leiding speelde Italië aantrekkelijk voetbal, maar toen de prestaties op het EK in 1996 uitbleven waren zijn dagen als keuzeheer geteld.

Na het intermezzo-Zoff beloofde Trapattoni het nationale elftal aanvallender te laten spelen, maar hij heeft de schijn tegen. Als trainer van Inter en Juventus prefereerde hij catenaccio boven attractief spel. En hij heeft te maken met de voetbalcultuur in zijn land. Defensief denken zit in de genen van de spelers. Ze willen eerst de tegenstanders ontleden, voordat ze zelf op avontuur gaan. Uitzondering is topscorer Vieri, die herhaaldelijk heeft geëist de verdedigende stellingen te verlaten. Bobo is opgegroeid in Australië en in Italië een roepende in de woestijn.

Op het WK in 2002 werd Italië al in de achtste finales uitgeschakeld door het fortuinlijke gastland Zuid-Korea. Vooral Trapattoni was witheet over het onrecht dat zijn elftal door een arbiter uit Ecuador werd aangedaan. En met hem de hele natie. Dat de Italianen verzuimden hun superieure spel in meer doelpunten om te zetten, werd gemakshalve vergeten.

Op dit EK lijkt Trapattoni zijn les te hebben geleerd en te kiezen voor meer aanvalskracht. Diepe spits Vieri wordt in de rug gesteund door Totti, Del Piero en Camaronesi. De strijdwijze verzandde tegen Denemarken in chaotisch spel. Op de zwoele zomeravond (34 graden in het stadion) viel geen geen enkele lijn te ontdekken en misschien is dat wel de opzet van Trapattoni. Hij vertrouwt op de teamgeest en de individuele talenten. Voor fraai aanvalsspel moeten we niet bij Trap zijn.

De wanorde op het veld was gisteren zo groot, dat de Denen er moedeloos van leken te worden. Ze hadden een groot veldoverwicht, maar creëerden minder grote kansen dan de Italianen die in de slotfase nog bijna een doelpunt maakten ook. Zoveel onrecht bleef de Europees kampioen van 1992 bespaard.

Net zoals de Italiaanse aanvoerder Totti blij mocht zijn dat hij geen rode kaart kreeg voor een vliegende tackle met gestrekt been. De vedette met de grote neus en het gebronsde gelaat, in zijn woonplaats Rome liefkozend `Caesar' genoemd, liep na afloop met een gezicht van `mij kan niets gebeuren' door de mixed zone. Tutti Totti is de Italiaan in optima forma.

Denemarken

0

Italië

0

Schds: Mejuto Gonzalez (Spa). Tsch: 30.000. Gele kaarten: Cannavaro, Gattuso, Cassano, Totti (Italië), Tomasson en Helveg (Denemarken).