Nare droom

Bij vergissing meldde ik me gisteravond een uurtje te vroeg voor een bijeenkomst van de PvdA in de Rode Hoed in Amsterdam. Dat betekende dat er nog tijd was voor een wandeling door de buurt.

Mooi meegenomen, want ik merkte aan mezelf dat ik niet echt hongerde naar deze bijeenkomst, waar PvdA-leden zich met voorzitter Ruud Koole zouden buigen over het nieuwe beginselprogramma. Deze zomeravond was te zoel voor beginselprogramma's, en bovendien had Nederland aan de vooravond van `de wedstrijd' andere zorgen.

Aan de Keizersgracht wilde een oudere dame in een blauwe jurk haar huis binnengaan. Ze maakte nog even een praatje met de buren, een man en een zwartharige vrouw, die op wankele stoeltjes voor hun huis koffie dronken.

,,Wij gaan naar Luxemburg, maar eerst kijken we nog naar de wedstrijd'', zei de oudere dame. Ze leek me geen vaste seizoenklant van Ajax, als ze al in de buurt van de Arena kwam, was het toch vooral voor de meubelboulevard.

De zwartharige vrouw lachte naar haar en zei: ,,Ik heb vannacht toch zo'n nare droom gehad over het nationale elftal. Ik zal het je maar niet vertellen.''

,,Nee, doe dat maar niet'', zei de oudere dame en ze ging haar huis binnen.

De zwartharige vrouw wendde zich tot de man en zei: ,,Het was echt een hele nare droom.''

,,Ja...?'' vroeg de man.

De vrouw begon te vertellen, maar op dat moment werd hun gesprek overstemd door een langzaam langsrijdende auto. Ik liep maar door. De mensen hebben vaak geen idee hoe frustrerend het leven van een stukjesschrijver kan zijn. Het enige dat nu over deze vrouw viel vast te stellen, was dat ook zij geen echte voetballiefhebber kon zijn. Die spreekt immers niet van `het nationale elftal'.

Als ook mensen die weinig of niets om voetbal geven, zich met het Nederlands elftal gaan bezighouden, kan een nationale psychose niet meer ver weg zijn. Een heerlijk vooruitzicht.

Ik liep even later een Ierse pub op de Nieuwendijk binnen, waar twee mensen naar beelden van Denemarken–Italië zaten te kijken. De overigen stonden met de rug naar het tv-scherm bier te drinken. Zoals de meeste mensen alleen maar in zichzelf geïnteresseerd zijn, zo houdt de voetballiefde van de gemiddelde supporter bij het eigen team op. Ik noteerde nog snel de namen van enkele drankjes (`Kamikaze', `Orgasm' en `Cherry motherfucker') en liep terug naar de Rode Hoed, waar zo'n vijftig PvdA-leden zich over de toekomst van het socialisme bogen.

Echte socialisten, ze bestaan nog. Ruud Koole moest zich manmoedig verdedigen tegen het verwijt dat het woord socialisme uit het beginselprogramma verdwenen is: ,,We wilden één term hanteren en het woord sociaal-democratie is internationaal gebruikelijker.'' De moeilijkste vragen stormden op hem af. ,,De vermaatschappelijking van het economisch leven kan dat ook van binnen uit'', wilde iemand weten. ,,Wat is de droom waar we naartoe willen?'' vroeg een man. Hij bedoelde een prettige droom, geen nare droom.

En niemand die antwoordde: ,,Twee-nul, morgenavond.'' Toch goed dat er mensen zijn die in woelige tijden over Nederland blijven waken.