Lagelonenlanden

Jan Willem Maas van The Boston Consulting Group betoogt in een uitgebreid exposé de voordelen en onontkoombaarheid van het verplaatsen van werk naar lagelonenlanden (NRC Handelsblad, 8 juni). Fabrieken sluiten is een `investering', en de lonen liggen in China en India zoveel lager dat je een groter deel van het productieproces gewoon handmatig kunt laten doen, waardoor je de kosten flexibel houdt. Deze flexibiliteit is door de kledingbranche al veel langer ontdekt, en daar komt het er op neer dat je in China mensen gewoon onbetaald naar huis kunt sturen, als er even geen orders zijn, en dat je hen ook onbetaald kunt laten overwerken bij een standaard werkweek van 7 dagen per week en 16 uur per dag.

De door Maas geadviseerde bedrijfsvoering wordt dus al door veel wereldwijd opererende ondernemingen toegepast en kan bewezen leiden tot uitbuiting, misbruik en maatschappelijke ontwrichting. Bovendien heeft deze strategie ook de inkomensverschillen in de thuislanden sterk onder druk gezet, tot nu toe vooral in de VS. Dit alles voedt de huidige antiglobale reacties die zeer heftig kunnen zijn, maar die tot nu toe niet genoeg focus hebben om een duidelijk gezicht in de media en de algemene opinie te krijgen.

In dit kader vind ik het artikel schrijnend. Ten eerste heeft het geen nieuwswaarde, terwijl het wel prominent op een nieuws(voor-)pagina verschijnt. Ten tweede is de betoogde strategie een dominant onderdeel van een maatschappelijk omstreden ontwikkeling met zowel positieve alsook negatieve gevolgen, waarbij er geen andere argumenten worden belicht, zodat het ook weinig journalistieke waarde heeft. Dit alles wordt vergezeld door een gratis Coca-Cola reclame-uiting.

    • Arie Duindam