Gilde der Dwazen

In de Dauphiné Libéré, tijdens de klimtijdrit op de Mont Ventoux, testte Lance Armstrong een nieuwe, vederlichte racefiets. De fiets doorstond de test met glans, Lance niet. Iban Mayo was twee minuten sneller, Tyler Hamilton anderhalve minuut. Naar verluidt is Armstrong op de top ontgoocheld in een auto gekropen, die met draaiende motor gereed stond. Later sprak hij van een off-day.

Gloort er hoop voor de Tour de France 2004? Krijgen we dan eindelijk een ander exemplaar op het hoogste schavot? Een paar weken geleden werd ik gebeld door de redactie van een wielertijdschrift. Een prognose graag voor het podium in Parijs. ,,Mayo op één'', zei ik, ,,die jongen is de laatste tijd goed bezig.'' Dat was vóór de Dauphiné Libéré. Sinds de Ventoux maak ik me zorgen over Iban Mayo en mijn prognose.

Dames en heren, we hebben het hier over de Mont Ventoux. Indien u met vakantie gaat naar Zuid-Frankrijk en u hebt gekozen voor de auto als transportmiddel dan kunt u rijdend over de A7, ter hoogte van Orange, bij helder weer aan uw linkerhand de Mont Ventoux ontwaren. De Mont Ventoux ziet er uit als de rug van een walvis die even adem komt happen, niet meer dan een glooiing in het landschap. Langs de kant staat trouwens zo'n bruin toeristisch informatiebord waarop staat dat u de aura van de Ventoux bent binnengedrongen. Hoe lieflijk ligt de Ventoux daar in de verte. Maar dat is schijn. Vraag maar na bij Tommy Simpson.

De Mont Ventoux kent een micro-klimaat: 140 dagen per jaar ligt er sneeuw, 173 dagen vriest het. -27 graden is het gemiddelde in het koude seizoen. En op de top wil het wel eens waaien. Het Franse ministerie van Defensie heeft op 19 november 1967 een windsnelheid gemeten van 320 kilometer per uur. In de zomer heerst korstmos over het maanlandschap en een keihard gras waarvoor je geen schaap de stal uit krijgt. Niet voor niets wordt de Mont Ventoux in de regio `De Waker over de Provence' genoemd. Kortom, de Mont Ventoux is een bijzonder verbitterde god.

In het boek De Kale Berg, dat zich laat lezen als een lofzang op het microklimaat, wordt gewag gemaakt van de eisen waaraan een mens moet voldoen om toe te kunnen treden tot de Cinglés du Mont Ventoux, oftewel het Gilde der Dwazen een soort diploma. De eisen zijn: driemaal de Mont Ventoux beklimmen op één dag. Een keer vanuit Bedoin, een keer vanuit Malaucène, en een keer vanuit Sault. Er is nog een vierde treetje naar het allerhoogste mogelijk. Vanaf Bedoin, via een zogeheten route forestière door het Massif des Cèdres. Maar dan mag je je ondertussen `Gallérien du Mont Ventoux' noemen, zoiets als: galeislaaf van de Ventoux.

Er zijn er die dit hebben overleefd.

Mayo hoefde maar één keer omhoog. Helaas was het een tijdrit. Een tijdrit tegen de Mont Ventoux staat gelijk aan de vijfde trede. Overleeft Iban Mayo die trede?