Zidane wie anders overmeestert de Engelsen

Estadio da Luz deed zijn naam eer aan. In de gloednieuwe tempel van Benfica speelden Engeland en Frankrijk, de uitvinders én de perfectionisten van het voetbal, gisteravond een oogverblindende groepswedstrijd bij het EK in Portugal. Onvergetelijk in het `Stadion van het Licht' was de blessuretijd, waarin Frankrijk een 1-0 achterstand wist om te buigen in een 2-1 overwinning.

Met dank aan Zinedine Zidane, de zinnenprikkelende aanvoerder van de titelhouder. Hij rende na afloop meteen de catacomben in, terwijl zijn ploeggenoten een ereronde liepen. Op de steile tribunes in Lissabon klonk minutenlang Zizou, Zizou; de bijnaam van de Algerijnse migrantenzoon.

Ongetwijfeld heeft Zidane in de buurt van de kleedkamers troostende woorden gesproken in het oor van David Beckham, de ongelukkigste Engelsman binnen de lijnen. De aanvoerders van beide elftallen hadden elkaar vóór de wedstrijd twee keer een kus gegeven, eentje in de tunnel en eentje op het veld. Ze zijn vrienden en ploeggenoten bij Real Madrid. Terwijl Zidane zich op grootmeesterlijke wijze revancheerde voor een matig seizoen bij de Spaanse club, kon Beckham de bittere smaak van zijn privéproblemen (overspel en nog meer roddelverhalen) niet wegspoelen. Hij gaf vlak voor rust weliswaar de prachtige voorzet waaruit Frank Lampard met een keiharde kopbal de openingstreffer kon maken, de gemiste penalty na de pauze zal Becks nog lang heugen.

Cruciaal was achteraf de 72ste speelminuut. Bij een 1-0 voorsprong voor Engeland begon Frankrijk aan een slotoffensief, met alle risico's vandien. Engeland kreeg de ruimte voor een counter en bij een uitbraak over links liet de jonge aanvaller Wayne Rooney zich handig over het uitgestoken been van verdediger Mikaël Silvestre vallen. Een klassiek voorbeeld van een strafschop. Beckham nam zijn verantwoordelijkheid, zoals sterspelers plegen te doen. Hij schoot de bal geplaatst, maar op ideale hoogte (meter van de grond) van de keeper. Fabien Barthez koos de goede hoek, strekte zijn lichaam en keerde de inzet. Saillant detail: de veel bekritiseerde want vaak grabbelende doelman van Olympique Marseille kent Beckham nog van hun periode bij Manchester United. Ze hebben op de training wel vaker oog in oog vanaf elf meter gestaan. Barthez ontpopt zich in zijn sportieve nadagen steeds vaker als een penaltykiller.

Opeens kreeg de boeiende en spannende wedstrijd de extra lading waarop vooral de neutrale toeschouwers zo gehoopt hadden. Bijna alle internationals kennen elkaar uit de Spaanse of Engelse competitie. Er stond gisteravond voor enkele miljarden euro's aan dure benen op het veld. De Franse en Engelse zondagskranten kwamen pagina's te kort om de zoveelste `wedstrijd van de eeuw' aan te kondigen. Het betrof slechts een groepsduel op Europees niveau, maar dat terzijde.

De onderlinge strijd tussen Zidane en Beckham sprak nog 't meeste tot de verbeelding. De rechtshalf van Engeland en linkshalf (alleen op papier) van Frankrijk ontliepen elkaar op het veld, maar hun inbreng was zó bepalend dat na afloop gerust van een persoonlijke krachtmeting gesproken kan worden. Met Zidane (de beste voetballer ter wereld) als glorieuze winnaar en Beckham (de populairste voetballer ter wereld) als schlemielige verliezer. Hij had zich zo graag willen waarmaken op het hoogste podium, na eerdere teleurstellingen op het WK in 1998, het EK in 2000 en het WK in 2002. Beckham moet oppassen dat het etiket `uitstekende clubvoetballer' niet aan hem blijft kleven. Overigens heeft hij genoeg zelfkennis om bij herhaling te beweren dat Zidane een betere speler is.

De Franse ster schittert juist op de grote landentoernooien. De spelmaker én doelpuntenmaker hielp Les Bleus zes jaar geleden aan de wereldtitel en vier jaar geleden aan de Europese titel. Twee jaar geleden was hij geblesseerd aan zijn hamstring en prompt werd Frankrijk in de eerste ronde van het WK uitgeschakeld. Zidane speelde toen op halve kracht en kon het verschil niet maken. Tussendoor won hij nog wel met Real de Champions League. Nu is hij topfit en klaar voor een nieuwe machtsgreep. Na zijn demonstratie tegen Engeland hoort Zidane definitief thuis in het rijtje Pelé, Cruijff, Maradona: de buitencategorie. Hij is zo langzamerhand het niveau ontstegen van Di Stefano, Eusebio, Beckenbauer, Platini (eerste categorie).

De tienduizenden Engelsen op de tribunes vierden voortijdig feest, toen Zidane in de extra speeltijd mocht aanleggen voor zijn specialiteit, de vrije trap. Hij krulde de bal vanuit een ongunstige positie (rechts van het midden) met zijn `magische' rechtervoet in de linker benedenhoek. Een ongelooflijk doelpunt! Nog geen minuut later mocht hij aanleggen voor een andere specialiteit. Na een foute terugspeelbal van de nerveus geworden Steve Gerrard werd de snel anticiperende Thierry Henry neergelegd door de Engelse doelman David James. Strafschop! Zidane, wie anders, schoot de bal tot uitzinnige vreugde van het Franse publiek weer in de linker benedenhoek. Een koud kunstje misschien, maar op zo'n moment de zenuwen in bedwang houden is niet voor alle topspelers weggelegd.

De Engelse fans zaten er na afloop verslagen bij. Ze hadden hun kelen schor geschreeuwd en hun bierbuiken vol gedronken. Ze hadden bij een 1-0 voorsprong chauvinistische liederen gezongen. `Land of Hope and Glory', klonk achteraf wel erg ironisch. `Hoop' mogen de Engelsen blijven koesteren. Britse sportploegen staan bekend om hun wedstrijdmentaliteit en het vertoonde spel van gisteravond vormt geen reden voor pessimisme. De komende duels tegen Zwitserland (donderdag) en Kroatië (maandag) zijn minder lastig dan de openingswedstrijd tegen de Fransen, die na de heroïsche inhaalrace van gisteravond inmiddels negentien interlands ongeslagen zijn. `Glorie' daarentegen lijkt onwaarschijnlijk. De wereldtitel van 1966 is en blijft het sportieve hoogtepunt in de Engelse voetbalhistorie.

Frankrijk 2 Engeland 1

Ruststand 0-1. 38. Lampard 0-1, 91. Zidane 1-1, 93. Zidane 2-1 (strafschop). Schds: Merk (Dld). Tsch: 65.000. Gele kaarten: Silvestre, Pires (Frankrijk), James, Lampard en Scholes (Engeland).