Vengerov wervelend en spiritueel violist

Het zit erop, de Carte Blanche Serie van violist Maxim Vengerov (29), die het Amsterdamse Concertgebouw op zijn grondvesten deed schudden en het publiek uitzinnige reacties en wellicht soms ook ergernis ontlokte. Want alles verliep anders dan gepland, bijna alle programma's werden vlak van te voren gewijzigd. Het Derde vioolconcert van Saint-Saëns veranderde in het Vioolconcert van Mendelssohn, Bachs Chaconne klonk niet op de beloofde barokviool (die was natgeregend onder een open raam, dus in de reperatie) maar gewoon op Vengerovs `Kreutzer' Stradivarius, het Altvioolconcert van Walton werd het Vioolconcert van Britten, waaraan de Tzigane van Ravel werd toegevoegd, enz.

Op alle vijf concerten klonken ook extraatjes, zoals een orkestbewerking van Bazzini's duizelingwekkende Ronde des Luthins (een geliefde toegift van legendarische vioolvirtuozen als Jascha Heifetz), of het met suggestieve vioolsolo's opgeluisterde sprookje Ferdinand the Bull van Alan Rideout, Vengerovs favoriete stuk bij zijn optredens als ambassadeur van Unicef voor aidspatiëntjes in Afrika en Azië.

Nadat hij vrijdag een Edison voor zijn hartveroverende cd-opname van Brittens Vioolconcert en Waltons Altvioolconcert kreeg, gaf Vengerov zaterdag nog een openbare vioolles in het Concertgebouw, waarbij hij tientallen kinderen vermaakte met een bloedserieus exposé over het belang en de schoonheid van toonladders.

Vengerov besloot zijn Carte Blanche Serie als dirigent én solist in een wervelend programma met het Amsterdam Sinfonietta. Tijdens zijn spirituele interpretatie van het Vioolconcert van Beethoven, waarvoor hijzelf indrukwekkende cadenzen had gecomponeerd, richtte Vengerov zijn ontvankelijke geest op een fonkelende ster in de oneindigheid van het firmament.

Maar tijdens zijn enthousiasmerende uitvoering van Mozarts Sinfonia concertante, waarin hij pittige dialogen voerde met altviolist Ozcan Ulucan, musiceerde Vengerov recht vanuit zijn hart.

Fluitiste Janne Thomsen en harpiste Jana Bouskova floreerden als begaafde, hoogblonde muzes in Mozarts Concert in C voor fluit, harp en orkest, waarna alle musici tezamen zich spontaan stortten op de onweerstaanbare swing van Maximum (1993), aan Vengerov opgedragen door de Russisch-Israëlische componist Benjamin Yusupov, waarin vrije improvistie wordt gecombineerd met woeste Tatarenmuziek en flarden klezmer.

Yusupov componeert nu een vioolconcert voor Vengerov, waarvoor hij zich moet bekwamen in improvisatie, rock en de tango. ,,Vandaar dat ik een sabbatical year neem'', grapte Maxim Vengerov tijdens zijn dankwoord. Zo'n jaar van rust en bezinning zou zijn geestdriftige maar niet altijd even uitgebalanceerde vioolspel absoluut ten goede komen.

Concert: Carte Blanche Serie : Amsterdam Sinfonietta o.l.v. Maxim Vengerov. Gehoord: 9/6 Concertgebouw Amsterdam.