Meezingers uit café 't Schaep

't Schaep met de 5 Pooten was het Jordaan-café dat Eli Asser schiep voor de gelijknamige tv-serie – en `'t Zal je kind maar wezen' was, op muziek van Harry Bannink, een van de talloze hits die die serie opleverde. De theaterversie van de jonge toneelgroep Annette Speelt is naar dat nummer genoemd. Maar terwijl daarin luidkeels allerlei andere succesliedjes worden gezongen, is nu net van het titelnummer alleen maar een flard te horen. Helemaal aan het eind van de voorstelling, met de oorspronkelijke coupletzang van Adèle Bloemendaal. Het is het enige dat helemaal precies is wat het was.

Annette Speelt heeft een collage gemaakt van liedjes en tekstfragmenten uit de achtdelige serie, die in het seizoen 1969/70 maandelijks zes miljoen kijkers trok, en vermengd met nieuw materiaal: citaten die uit interviews met de acteurs van toen (Piet Römer, Adèle Bloemendaal en Leen Jongewaard) lijken te komen, en teksten die, min of meer in dezelfde sfeer, naar een recenter verleden verwijzen. Al zou Asser destijds nooit met naam en toenaam een complottheorie over de Partij van de Arbeid hebben geschreven, en evenmin zo'n pijnlijke terugblik op Vietnam – daarvoor was 't Schaep met de 5 Pooten te veel massa-amusement.

In een tot genoeglijke gelagkamer omgebouwd Klein Bellevue in Amsterdam zijn de bezoekers café-bezoekers geworden, en spelen de vier acteurs met verve dat ze de gangmakers van een gezellige avond zijn. Kristen Denkers doet grappig Adèle Bloemendaal op z'n Jordanees na, Michel Sluysmans is ingehouden wrang als wijlen Leen Jongewaard (niet voor niets soelaas zoekend in een lijkkist), Jorrit Ruijs maakt werk van de bijrollen en Thijs Römer is zonder meer de beste in de rol van zijn grootvader Piet – met dezelfde flair en dezelfde onopgesmukte vanzelfsprekendheid. Voorts ontvangen ze elke avond een gast, die iets over huidig Amsterdam te zeggen heeft.

Al dat fragmentarische materiaal is met de losse hand gerangschikt in de vorm van een origineel verhaal over de dreigende afbraak van de buurt. Kaalslag in de oude stad en sanering ten behoeve van grote glanskantoren waren rond 1969 immers actuele thema's. Ergens onder 't Zal je kind maar wezen schemert de suggestie van commentaar op het gebrek aan maatschappelijke samenhang van tegenwoordig. Maar meer dan een vermoeden is dat niet. Want of Annette Speelt met dit schilderachtige en vaak geestige vertier ook iets bedoelt te zeggen, zou ik niet weten.

Voorstelling: 't Zal je kind maar wezen, door Annette Speelt. Gezien: 8/6 in Klein Bellevue, Amsterdam. Aldaar t/m 26/6. Inl: 020-5305301 of www.annettespeelt.nl