Democratisch Verbond

In hun pleidooi voor de oprichting van een Verbond van Democratische Landen, als tegenhanger van de weinig efficiënt opererende Verenigde Naties (NRC Handelsblad, 31 mei) een gejat idee van Francis Fukuyama, die het onderscheid aanbracht tussen `historische' landen die nog op weg zijn naar de (liberale) democratie en `posthistorische' landen die de liberale democratie reeds hebben gerealiseerd en zich dienen te bundelen in een `liga van werkelijk vrije staten' houden de politicologen Ivo Daalder en James Lindsay gemakshalve geen rekening met het feit (ook hierin kopiëren zij Fukuyama) dat er in de wereld vele variaties en vele snelheden bestaan op de weg naar de (liberale) democratie én wellicht nog belangrijker: dat er talloze vervlechtingen bestaan tussen, om Fukuyama's woorden maar te blijven gebruiken, historische en posthistorische landen. Wat te zeggen van Saoedi-Arabië en de VS die zo aan elkaar geketend zijn via militaire bijstand en olie. Saoedi-Arabië zou, volgens de criteria van Daalder en Lindsay, zeker geen lid mogen worden van het Verbond van Democratische Landen. Maar dat zou dan toch wel behoorlijk scheve ogen zetten, zeker bij de toch al zo gefrustreerde Saoedische jeugd, omdat het juist die, volgens de maatstaf van Fukuyama, Daalder en Lindsay, zo democratische geregeerde VS zijn die het (ook door die jeugd) zo verfoeide autoritaire regime in Saoedi-Arabië met oliedollars en wapens in het zadel houdt. Kortom, zolang westerse politicologen zo kortzichtig blijven denken en politici hen daarin volgen, moeten ze niet verontwaardigd zijn over rebellen als Osama bin Laden, want ze roepen het over zichzelf af.