Saddams arts schrijft frustraties van zich af

Ala Bashir, plastisch chirurg en kunstenaar gaf Saddam Husseins eerste vrouw een face-lift, naaide een stuk van de vinger van de Iraakse president weer op zijn plaats en werd talloze uren aan het lijntje gehouden door Saddams oudste zoon Uday. Bashir schrijft dat in een volgende week in Duitsland verschijnend boek over zijn 20 jaar in dienst van de man die hij als een psychopaat beschouwt omdat hij zijn land catastrofale oorlogen instuurde.

,,Vaak moest ik mijn patiënten in de steek laten om naar iemand te kijken met onbetekenende dingen'', zei hij deze week in een vraaggesprek met het persbureau Reuters. ,,Het was een zware last. Ik was mijn vrijheid kwijt.''

Bashirs boek, In de naam van Terreur, is een soort moderne geschiedenis van Irak gelardeerd met zijn eigen ervaringen met de perversiteiten van Saddams regime en het bizarre machtsspel tussen vader en zoons.

In de aanloop naar de Amerikaanse militaire interventie in Irak had Saddams familie kennelijk geen voorgevoel van onheil: drie leden lieten hun neus verfraaien. IJdelheid was overigens een familietrek. Saddam ontbood Bashir omdat hij pijn in zijn voeten had. Het probleem bleek te worden veroorzaakt door zijn schoenen die perfect in proportie waren met zijn figuur, maar twee maten te klein.

Saddam, aldus Bashir, vond wat betreft de buitenwereld de Britten superieur aan de Amerikanen, wegens hun geschiedenis. Maar de Fransen achtte hij nog hoger omdat ze eerlijk en humanistisch waren.

Charles de Gaulle achtte hij de grootste staatsman van de wereld.

Bashir wees in het vraaggesprek een enkele verhalen die over Saddam de ronde doen naar de wereld der fabelen. ,,Ik heb veel boeken gelezen. Veel van de verhalen die je leest zijn fout. Er is een hoop fantasie.'' Als hij bijvoorbeeld naar de president moest, was de bestemming nooit een van diens enorme paleizen maar altijd kleine huizen. ,,Hij leefde in feite heel eenvoudig.'' Ook de steeds terugkerende berichten dat Saddam veel dubbelgangers had die voor hem dienst deden, vertrouwt hij niet. ,,Saddam was een erg wantrouwige man en zeer bezorgd over zijn veiligheid. Hij zou nooit hebben geaccepteerd dat iemand die op hem leek in zijn naam door Irak reisde. Ik heb zeker geen dubbelganger gezien.'' Na de val van Saddams regime is de president zelf wel opgepakt, maar geen enkele dubbelganger.

Bashir heeft geen spijt van zijn werk. ,,Niemand kon weigeren om te gaan, en mijn baan was niet politiek. Voor een arts zijn alle patiënten gelijk.''