Dijkstal en het Derde Rijk

Op de kusten van Normandië begon de definitieve vrijheidsmars. Zondag 6 juni vierde en herdacht Europa D-Day, de geallieerde landing in Normandië. Daar hebben duizenden geallieerde militairen vastberaden en overschrokken de machinerie van het beest van de twintigste eeuw, nazi-Duitsland, verpletterd. Aan deze mannen en vrouwen hebben we onze vrijheid en veiligheid te danken. Ze hebben het nazisme bevochten onder leiding van de oerconservatief, de Britse premier Churchill en de Amerikaanse president Roosevelt. We mogen nooit vergeten dat er ook miljoenen sovjetburgers waren, die op een heldhaftige wijze het nazisme hebben bestreden. De moord op de miljoenen joden, naast vele andere nazi-misdrijven, geeft een bijzonder karakter aan Hitlers totalitarisme. De grote totalitaire leiders van de twintigste eeuw, Mao, Stalin en Hitler, riepen apocalyptische toestanden in het leven, die we moeten blijven doorvertellen. Nu de herinneringen aan de Tweede Wereldoorlog zo onmisbaar zijn voor ons geweten en voor het begrijpen van de huidige rechtsstaat, is de zorgvuldige omgang met de symbolen uit deze periode een evidente noodzaak. Deze oorlog moet dus niet worden gebruikt voor zelfzuchtige, wraakzuchtige of machtswellustige doelen. Ik dacht altijd dat dit wel vanzelfsprekend is.

Maandag 7 juni verraste ons een oud-strijder die terecht om zijn fatsoen en beschaving wordt geroemd. De oud-strijders zijn ontroerende verschijningen. Betoverend zijn ze met hun antieke en melancholische schaduw. Vriend en vijand treden een oud-strijder met respect tegemoet, alsof de oud-strijders breekbaar zijn.

De oud-strijder die ons op 7 juni heeft verrast, heeft niet in de Tweede Wereldoorlog maar in de Hollandse politiek gestreden en verloren. Hij is in Egypte geboren en heet Hans Dijkstal, thuis noemen we hem weleens Hans de Egyptenaar. Als lid van de Commissie participatie vrouwen uit etnische minderheidsgroepen (Pavem) viel Dijkstal in een interview met het Algemeen Dagblad de VVD, het kabinet, Maxime Verhagen, Wouter Bos, kortom bijna de hele samenleving, aan. De VVD heeft, volgens Dijkstal, onder leiding van il capo (Van Aartsen) gekozen voor de harde lijn. Thuis dachten we dat die Hans de Egyptenaar een buitengewoon fatsoenlijke man is, bovendien lijkt hij zowel uiterlijk als communicatief erg op de groenteboer in onze wijk. Deze vergelijking trekken we niet meer, omdat hij, gelet op zijn uitspraak, een buitengewoon onfatsoenlijke man blijkt te zijn. Het is onfatsoenlijk om Van Aartsen, een politieke vriend en destijds zijn eigen minister van Buitenlandse Zaken, il capo te noemen, want dan moet Dijkstal zelf, als de voorganger van de huidige capo, de grote Don Corleone geweest zijn. Nu weet ik waarom de veiligheid onder Paars-II een onbelangrijk thema was.

Met deze Don Corleone komen we plotseling op de slagvelden van de Tweede Wereldoorlog terecht, want in verband met het vignettenonderzoek waarbij de mate van integratie van allochtonen zou moeten worden bepaald, zegt Dijkstal het volgende: ,,Ik houd mijn hart vast. Het begint verdacht veel op de jodenster te lijken. Daar gaan we dus echt niet aan meewerken.'' Hieraan kunnen we twee verschillende conclusies verbinden: (a) minister Verdonk maakt deel uit van een nazi-kabinet. (b) de Stichting voor Economisch Onderzoek van de UvA die dit onderzoek uitvoert, is te beschouwen als een genocide-instituut.

Dijkstal is een oud-minister en lid van een staatscommissie (Pavem). Kortom, hij is niet een ongebonden journalist, wetenschapper of schrijver, en dus moeten we hem behandelen zoals het hoort en daardoor moeten we aan zijn uitspraak politieke, bestuurlijke en wellicht strafrechtelijke conclusies verbinden. Terzijde: ik heb niets te maken met dit vignettenonderzoek en ik heb mijn ernstige twijfels of deze methode van economisch onderzoek, ook op het gebied van integratie, wetenschappelijk aanvaardbare resultaten kan opleveren.

Hans Dijkstal beschuldigt mijn Amsterdamse collega-wetenschappers van een intellectuele poging tot genocide. Zou deze beschuldiging, weer gelet op Dijkstals functie, bewezen moeten worden voor een rechtbank? Ergens moet toch een grens getrokken worden voor de rancuneuze machthebbers die hun verlies niet kunnen verdragen. Wat mij hier interesseert, is het morele gehalte van deze historisch totaal verkeerde en feitelijk leugenachtige vergelijkingen. Daarbij moeten we niet uit het oog verliezen dat de minderheden juist nu door de scherpe debatten omtrent de integratie behoorlijk op weg zijn naar emancipatie en het effectueren van hun burgerschap. Ik vermoed zelfs dat nergens in Europa zoveel migranten en vooral moslims in het nationale parlement zitten als in Nederland. Ze zijn vertegenwoordigd in alle grote partijen, iets wat we niet kunnen zeggen van Frankrijk of Duitsland. Dus wordt hier wel degelijk de discussie gevoerd met, en niet over immigranten.

Nu Dijkstal meent dat Nederland een Derde Rijk aan het worden is, moet hij worden beschouwd als een dubieuze persoon.

Ik roep hier de weldenkenden van Nederland op om het instrumentele en egoïstische gebruik van de Tweede Wereldoorlog ondubbelzinnig te veroordelen, zodat de zeggingskracht van deze oorlog niet verloren gaat. Bovendien mogen we nooit 6 mei 2002 vergeten, de dag dat er, mede ten gevolge van een klimaat zoals in de jaren '30, een moord werd gepleegd.

We hebben veel geleerd van 6 mei. Juist daardoor weten we dat we ook vergevingsgezind moeten zijn jegens elkaars politieke fouten. Tegelijkertijd zijn we aan onze democratische rechtsorde verplicht, de feitelijke en de morele terreur te bestrijden. Aan de kusten van Normandië hebben duizenden helden hun leven niet gegeven voor de privé-wraakzucht van een uitgerangeerde Hollandse politicus.

Van Aartsen en Verdonk zouden derhalve iemand die zo roekeloos misbruik maakt van het lijden van het joodse volk, moeten negeren. Zij moeten de rug rechthouden en Dijkstal zien als een oud-politicus met een enorme radicaliseringsneiging ten koste van zijn eigen waardigheid. Er is thans een radicaliseringsproces gaande in de kring van oud-politici. Maar waarom? Hans de Egyptenaar lijkt nu op een oude groenteboer die betrapt is op het verkopen van rotte appels.

    • Afshin Elian