Plezier

Voor het eerst kon ik tevreden zijn over Europese verkiezingen. Dat had ik niet verwacht toen ik me 's middags meldde in een somber buurtlokaal, waar een ontmantelde biljarttafel aan de kant de voornaamste stille getuige was bij het vervullen van mijn zelfopgelegde stemplicht.

Het plezier kwam 's avonds.

Toen ik Jozias van Aartsen de nederlaag van de VVD hoorde verklaren: ,,Ik denk dat de heer Dijkstal ons niet bepaald een dienst heeft bewezen.''

Je moet maar durven als je zelf een dag eerder een incompetente staatssecretaris zo incompetent mogelijk hebt weggestuurd. Hit the road, Jozias, and don't you come back no more, no more. (Had die veel competentere Ray Charles nou echt niet wat langer mogen leven, Onze-Lieve-Heer?)

Er was nog veel meer reden voor plezier.

De LPF en Nieuw Rechts haalden het Europees Parlement niet. Nieuw Rechts, de partij van Michiel Smit die zo graag met het Vlaams Blok heult, kreeg maar 15.538 (0,3 procent) stemmen. Een hele teleurstelling voor het neorechtse weekblad HP/De Tijd, dat deze week onder de juichende kop `De opmars van Nieuw Rechts' een zeer welwillende coverstory aan Nieuw Rechts wijdt. ,,De rechtse SP'', noemt HP/De Tijd de xenofobe bende van Smit liefkozend. Elders in het blad wordt de lezer expliciet een keuze voor Nieuw Rechts geadviseerd (naast VVD, LPF, SP, ChristenUnie/SGP).

Wat ze bij HP/De Tijd niet voorvoelden, was dat Paul van Buitenen deze verkiezingen ging stelen. Moest ik maar eens op hem stemmen? Ik heb het deze week een paar keer overwogen, want voor Van Buitenen heb ik altijd een zwak gehad. Een moedige, onverzettelijke man die zijn carrière op het spel durfde te zetten voor zoiets ongrijpbaars als `de waarheid'.

Van Buitenen is het tegendeel van de gladde, zogenaamd charismatische politicus. ,,Van mijn uiterlijk moet ik het niet hebben'', zei hij zelf al tevoren. Slim gezegd, want op die manier exploiteerde hij juist zijn gebrek aan charisma. Het is iets dat je als politicus maar één keer kunt doen daarna wordt het koketterie.

Op teletekst las ik dat Van Buitenen `met een grijns' naar Europa vertrekt. Dat kan niet waar zijn. Paul van Buitenen grijnst niet. Paul van Buitenen grijnst nooit. Hij is een man die dag en nacht zucht onder de last van zijn geweten. Andere mensen zouden dat óók moeten doen, vindt hij, en zolang dat niet het geval is, zal hij hen met passie aan hun plichtsverzuim herinneren.

Ik zou mijn dochters niet aanraden met Paul te trouwen, want gerechtigheid gaat bij hem meestal vóór het meisje. In zijn boek Strijd voor Europa schreef hij enkele jaren geleden over zijn vrouw Edith: ,,Zij had al meerdere malen te kennen gegeven dat ze liever zag dat ik de zaak liet rusten, maar uiteindelijk liet ze zich ontvallen dat als de zaak zo zwaar voor mij woog, ik mijn geweten maar moest volgen.'' In het boek was sprake van veel huiselijke spanningen, ten gevolge waarvan Edith vaak met buikpijn rondliep.

Aan verbetenheid zit altijd een gevaarlijk randje. Misschien heb ik daarom toch maar niet op Van Buitenen gestemd. Maar ik moet toegeven dat ik af en toe enige wroeging voel.