De vroedvrouw van Baby Rat

NEW YORK/CHICAGO. Om kwart over vijf in de ochtend heeft mijn stiefzoon de gewoonte rond te gaan trappelen als een drenkeling die bezig is zijn laatste krachten te verbruiken. Hierdoor wordt de moeder wakker, die dan niet meer kan slapen, het licht aandoet en een boek pakt of een tijdschrift om zichzelf weer in slaap te lezen. Dat kan twee tot drie uur duren, dus tegen de tijd dat het licht weer uit mag, is het voor mij tijd om op te staan.

,,Voel dan'', zegt de moeder, ,,hoe hij trappelt. Altijd om kwart over vijf in de ochtend en als ik eet. Zou dat betekenen dat hij om kwart over vijf 's ochtends geboren wordt?''

,,Misschien betekent het wel dat hij geboren wordt terwijl jij aan het eten bent'', zeg ik. ,,Dat zou voor iedereen het beste zijn. Bevallen in een restaurant is origineel en stukken goedkoper dan een ziekenhuis.''

Twee dagen in een New Yorks ziekenhuis kost tienduizend dollar, komt er een keizersnede aan te pas moet je er duizend dollar bij optellen, wil je het kind om wat voor reden dan ook laten besnijden kost dat achthonderd dollar en als het allemaal in de soep mocht lopen en moeder en kind eindigen op de intensive care, spreek je over bedragen die ik hier niet durf op te schrijven.

De baby, die ik Baby Rat noem, weegt nu al bijna drie kilo, dat is aan de zware kant. Dat ben ik ook van plan tegen hem te zeggen zodra hij geboren is. ,,Je bent een vet varken'', zal ik tegen hem zeggen. Het is de toon die de muziek maakt, bovendien moet je mensen, hoe jong ze ook zijn, de waarheid niet besparen.

Van vijf tot zeven in de ochtend lig ik dus tegenwoordig wakker en denk na over de toekomst. Ik zie weinig veranderingen. Ook in de toekomst zal mijn moeder me bellen en zeggen ,,de buurvrouw had een inbreker op bezoek. Hij stond in haar woonkamer en wilde seks met haar hebben, maar toen ze nee zei vluchtte hij via het balkon. Geloof jij dat?'' Ook in de toekomst zal ik dan antwoorden ,,ja, steeds meer inbrekers willen seks met mensen hebben. Het gaat die mensen niet om de diefstal maar om het contact.''

Door de drie kilo in haar buik kan de moeder van Baby Rat haar evenwicht niet meer goed bewaren, waardoor ze op onverwachte momenten omvalt. Als het thuis gebeurt is de schade nog te overzien, want dan ziet niemand het. De laatste keer dat het gebeurde was in Central Park.

,,Waarom moet je omvallen?'' vroeg ik. ,,Er lopen hier honderden zwangere vrouwen rond en die vallen ook niet om. Doe je dit om aandacht te trekken?''

,,Het ligt aan de sandalen'', zei de moeder, terwijl ik haar overeind moest hijsen.

,,Lang geleden liep je ook op die sandalen en viel je niet om. Ik val niet om terwijl ik reden heb om dat te doen, gezien mijn slaapgebrek. En voor zo'n baby kan dat ook niet goed zijn. Ik zou willen voorstellen dat je nog maar één keer per week omvalt.''

Baby Rat drukt op de blaas van de moeder, daarom moeten overal wc's worden bezocht, in winkels, stations, hotels, restaurants. Op mij rust de onaangename taak een winkeljuffrouw aan te spreken met de woorden ,,we willen niets kopen, maar mag ze even van de wc gebruik maken?''

,,Ik wil me niet met jouw zaken bemoeien'', zeg ik, ,,maar als iets op mijn blaas zou drukken zou ik het weg laten snijden.''

Tijdens een bezoek aan mijn kapper, die ook de haren van Liz Taylor schijnt te doen, vraagt een oudere dame die na me aan de beurt is ,,krijg je er een broertje of zusje bij?''

Na een ontmoeting met een gynaecoloog, die ook nog eens vijfduizend dollar rekent voor de hele operatie, voor dat bedrag is hij wel dag en nacht beschikbaar, stel ik voor het zelf te doen. ,,We hebben een nijptang in huis'', zeg ik, ,,we hebben plakband. We kunnen alles desinfecteren, dat is niet moeilijk, dan moet je het gewoon in kokend water dopen, zo deden ze het vroeger in ziekenhuizen ook en ik ben niet technisch, maar een navelstreng krijg ik nog wel doorgeknipt.''

Het plan wordt afgewezen.

Terwijl Baby Rat steeds vetter wordt schrijf ik aan mijn nieuwe boek. Ik heb weinig keus. Als ik het boek niet ten einde schrijf moet ik zelf voor vroedvrouw spelen. Het is dat ik weinig van het leven verwacht anders zou ik mijn goede humeur verliezen.

Geleidelijk aan sluipen babykleren mijn huis binnen, een mutsje, een pakje, een schoentje, drie, vier slabbetjes.

Bij het idee heb ik me lang geleden neergelegd, nu moet ik me nog neerleggen bij de werkelijkheid. Door slaapgebrek loop ik een verkoudheid op en gebruik de slabbetjes als zakdoek.

,,Misschien moet je in bed gaan liggen'', zeg ik.

,,Waarom? Ik ben niet moe.''

,,Als je in bed ligt heb ik het minste last van je. Bovendien moeten zwangere vrouwen veel rusten.''

,,Heb je last van me?''

,,Last is het woord niet. Ik ben bang dat je weer omvalt. Een mens kwelt zich door overbodige zorgen.''

Ik pak mijn tas, ik zal twee dagen naar Chicago gaan waar een boekenbeurs wordt gehouden.

Er is een afdeling waar dertig schrijvers aan tafels zitten te signeren voor Amerikaanse boekverkopers. De rijen zijn van elkaar gescheiden door hekjes en de signeersessies beginen ieder half uur. Een medewerker van de beurs opent de poort en de schrijver ziet, als hij geluk heeft, de boekverkopers op zich afstormen. Het herinnert me aan paardenrennen. Naast me zitten twee vrouwen die een boek over hondendressuur hebben geschreven. Aan de andere kant gaat het over de ziel van de tiener.

De boekverkopers hoeven niet voor het boek te betalen, maar ze moeten er wel mee slepen, dus ze zijn behoorlijk kieskeurig. Professioneel leg ik contact met boekverkopers uit South Dakota.

's Avonds val ik uitgeput in bed: er is een grens aan het contact leggen. De moeder van Baby Rat belt. ,,Het is toch niet leuk'', zegt ze, ,,als de vader niet bij de bevalling is. Dus ik heb hem uitgenodigd naar New York te komen.''

,,Je bent niet goed wijs'', zeg ik, ,,waar moet die slapen?''

,,Ja, dat is nog een probleem.''

,,En als hij in de gevangenis komt'', zeg ik, ,,betaal ik niet voor zijn advocaat, dan kan ik niets voor hem doen. Dan moet hij het zelf uitzoeken en de gevangenissen in Amerika zijn niet mals.''

,,Waarom zou hij in de gevangenis komen?''

,,Omdat hij een drugsdealer is. Als je zo nodig had willen bevallen met de Indiaan erbij had je in Zuid-Amerika moeten blijven. Het is of of.''

De dag erop voer ik talrijke conversaties met boekverkopers en woon een lezing van Bill Clinton bij die spreekt over zijn memoires: My Life. Een titel waaraan je je geen buil kunt vallen.

Ik moet twee uur in de rij staan voor Clinton, maar ach.

Clinton zegt dat de Amerikanen niet bang hoeven te zijn, dat in tijden van transitie polarisatie altijd toeneemt.

Over zijn boek zegt hij dat het schrijven ervan hem geleerd heeft dat iedereen zijn memoires moet schrijven, al is het voor kinderen en kleinkinderen.

Het publiek vindt zijn dooddoeners prachtig, moet er soms bijna van huilen.

Ook verklaart hij dat hij geen rekeningen heeft willen vereffenen met dit boek, wat jammer is want de enige reden om memoires te lezen is om te zien welke rekeningen erin worden vereffend. En hij beweert het Witte Huis optimistischer te hebben verlaten dan hij het betreden heeft.

Maar wat me het meeste opvalt: Clinton draagt een merkwaardig, kleurrijk bandje om zijn pols. Een soort van indianen-armband. Meteen moet ik weer aan Baby Rat denken en de slaaploze toekomst.