SprookjesBeeldentuin aan zee opent

De boulevard in Scheveningen is sinds gisteren een attractie rijker: een bronzen SprookjesBeeldentuin van de Amerikaan Tom Otterness (1952). Het openbaar beeldenterras is een initiatief van het echtpaar Scholten, stichters van Museum Beelden aan Zee. Naast drie grote sculpturen, telt de beeldentuin twintig kleinere exemplaren variërend in grootte van 30 centimeter tot 1,5 meter. Blikvanger is de het beeld De Haringeter, met een lengte van ruim tien meter.

Tom Otterness, door de New York Times betiteld als `misschien de beste beeldhouwer ter wereld voor de openbare ruimte', maakte eerder werk voor pleinen in onder andere Los Angeles, Sacramento, Minneapolis en New York City. Zijn bekendste werk is The Real World in het New Yorkse Battery Park. In Nederland nam Otterness deel aan Sonsbeek '86 en in 1991 exposeerde hij in het Haagse Gemeentemuseum. Het Museum Beelden aan Zee bezit een werk van hem.

Aan de SprookjesBeeldentuin werkte Otterness vijf jaar. ,,Ik begon met de drie grote beelden: De Haringeter, Gulliver en De Huilende Reus'', vertelt hij. ,,De figuren zijn allemaal opgebouwd uit geometrische vormen – bol, kubus, kegel. Ik heb bewust gekozen voor een stijl die minder ornamenteel en negentiende-eeuws is dan je zou verwachten bij het onderwerp sprookjes. Ik wilde niet in nostalgie vervallen.''

Voor Otterness zijn de verbeelde sprookjes, zoals Pinokkio, Hans en Grietje en Hansje Brinker, meer dan bedtijdverhalen voor kinderen. ,,Sprookjes vormen een goed raamwerk voor de ambigue realiteit van de moderne wereld'', vindt hij. ,,Ze presenteren symbolen voor dingen die we niet helemaal begrijpen, ze zijn een soort samenvatting van het irrationele. En ze kunnen steeds andere betekenislagen absorberen. Zo werkte ik ten tijde van

9/11 in mijn atelier in Brooklyn aan De Huilende Reus. Plots betekende die figuur meer. De reus was de VS geworden, of zelfs de hele wereld.''

De komende dagen legt Otterness de laatste hand aan de beeldengroep door kleine figuurtjes tussen en op de sculpturen te plaatsen. Volgens de beeldhouwer vormt het lilliputterleger een spiegel voor het publiek. ,,Daar kan iedereen zich mee identificeren: de kleine man. Ik maak graag kunst die iedereen kan begrijpen. Met het risico hiermee liefhebbers van hogere kunst af te stoten, zeg ik met die mannetjes: daar heb je de grote symbolen, en hier heb je ons.''