Jammer

Voor Marlies luidde het vonnis pancreaskanker, niet meer te behandelen! Ze was net oma geworden en genoot zo van haar gezin, kleinkind en haar huis. Werken was haar lust en leven: alles blonk en glom.

Ik kwam haar tegen in de stad. We waren jaren buren geweest en vriendinnen. Samen dronken we koffie. ,,Kom je nog eens bij me langs voor het te laat is?'' Dat deed ik graag, maar met lood in mijn schoenen. We haalden herinneringen op en er vielen tranen. ,,Weet je wat ik nog het ergste vind'', vroeg ze.

,,Nou?''

Het antwoord kwam vrijwel direct: ,,Dat ik nooit meer de ramen zal kunnen lappen.''

Bijdragen van lezers zijn welkom via een formulier op www.nrc.nl/ik

    • Kitty Jalving