Zwammen

Uw correspondent uit Zandvoort kan u na zijn eerste snikhete middag van deze zomer melden dat de tatoeage de grootste bezienswaardigheid zal worden op onze stranden. Zonder tatoeage tel je niet meer mee. Alle badgasten, afgezien van enkele 80-jarige schijndoden, zijn de afgelopen maanden naar Tattoo Bob geweest.

Toen ik mijn spierwitte lichaam voorzichtig voor een belangrijk deel had ontbloot elk seizoen weer een pijnlijke initiatie – voelde ik verbaasde blikken op me rusten. Waar was mijn tatoeage? Waarom had ik nog geen vleermuis tussen mijn schouderbladen laten planten, of op zijn minst een fleurig vlindertje op mijn navel?

Ik keek naar het echtpaar naast me en schrok. De vrouw had nog een leuk inktvisje op haar dijbeen, maar haar man leek zijn rechterarm ernstig verbrand te hebben. Bij nader inzien bleek het van pols tot elleboog één groot manchet van getatoeëerde lelijkheid.

Op het terras van een paviljoen besloot ik de sluimer op te zoeken, maar dat lukte moeilijk met al die boeiende conversatieflarden om me heen die vanuit de hitte mijn brein binnendreven. ,,Ik had gisteravond tien bier achter mijn mik'', zei een meisje trots. ,,Het was een lieve jongen, maar hij zag er totaal niet uit'', zei een ander meisje.

Eén vrouw maakte me zelfs klaarwakker. Ze begon te praten over haar borst en haar zwammen. Het was een spierwit geblondeerde vrouw die met twee jongere vrouwen en hun twee kinderen aan een tafeltje zat. Een van die jonge vrouwen was haar dochter, de ander was een vriendin van die dochter. Terwijl haar dochter met de kinderen naar zee liep, zei de vrouw tegen de vriendin: ,,Hoe oud is die van jou?''

,,Zesenvijftig'', zei de vriendin.

,,Twintig jaar ouder?'' schrok de vrouw. ,,Dan zit-ie over tien jaar de hele dag thuis. Pas maar op. We hebben ze te veel verwend. Ze zijn gewend dat we alles voor ze doen. Ik ben nu eenenzestig, en ik werk erbij, maar toch is het altijd zo gebleven. Mijn eerste man ging er vandoor toen Marijke vier maanden was. Daarna ben ik lang alleen geweest. Nu ben ik alweer vijfentwintig jaar met Wim. Een goeie vent, maar ik moet wel altijd voor hem klaarstaan.''

Ze begon van haar kipsaté te eten, twee stokjes vlees, bedolven onder een bruinzwarte laag modder. ,,Maar ik heb het verder goed'', zei ze. ,,Heeft Marijke je verteld wat er met me gebeurd is?''

,,Een beetje'', zei de vriendin.

,,Ik ben bezig aan mijn tweede kans'', zei de vrouw, ,,zo noem ik het altijd. Er moest een stukje van mijn borst worden weggehaald. Eén spier. Ik heb geluk gehad. Je hebt vrouwen waar álle spieren moeten worden weggehaald. Daarna ben ik met die zwammen begonnen.''

Ze veegde met een servetje wat satésaus van haar lippen en verklaarde zich gretig nader. ,,Je doet thee in een kan, met flink wat bruine suiker erbij, en je laat het een maandje in de kast staan. Theedoek er omheen. Dan groeien er op de bodem vier, vijf zwammen en die eet je op. Een natuurlijk geneesmiddel.''

Ze nam nog een hap. ,,Daar heb ik mijn tweede kans aan te danken'', zei ze kauwend.