Mager verhaaltje in grauw Noord-Italië

Het is goed verliefd worden op een meisje dat in een speelgoedwinkel werkt. Dan krijg je als je haar rozen geeft een teddybeer. Een hoer doet zoiets niet. Die stuurt je gewoon weg als je een afspraakje met haar probeert te maken.

Dat waren de vrouwen in Due amici, een film over mannen. De een is arbeider in een verffabriek. De ander is, ja, wat is hij eigenlijk? Het wordt in de film nooit gezegd en nooit getoond, maar er zijn genoeg hints om al snel tot de conclusie te komen dat hij een huurmoordenaar is.

Due amici is gebaseerd op een toneelstuk van Spiro Scimone, die ook een van de hoofdrollen in de film speelt en samen met de andere hoofdrolspeler, Francesco Sframeli, ook nog eens voor de regie zorgde. De kans bestaat dat Due amici als toneelstuk veel beter is. Als film veroorzaakt hij vooral enige onrust: is het verhaaltje echt zo mager? De kunst van het weglaten wordt hier nogal temerig beoefend.

De arbeider en de huurmoordenaar wonen samen in een huis. De een – de arbeider natuurlijk – zoekt contact, de ander houdt af. Het naïeve karakter van de arbeider vertedert de huurmoordenaar pas als hij ziek blijkt te zijn. Dan brengt hij hem naar de hoeren, dan begeleidt hij hem naar de speelgoedwinkel, kookt spaghetti voor hem.

Voor een beter begrip van deze lieve film is het goed te weten dat de vrienden van Sicilië komen en nu in Noord-Italië verblijven. Italianen en Italiaans sprekenden kunnen dat waarschijnlijk meteen horen. Voor anderen is het een puzzelstukje, dat eenmaal geplaatst, de film in een nog benepener steno geschreven doet zijn. Voor Noord-Europeanen is Noord-Italië al het zuiden. Voor Sicilianen niet. Hoe grauw en kil is het daar, en wat regent het er vaak.

Due amici. Regie: Spiro Scimone en Francesco Sframeli, Teresa Saponangelo, Felice Andreasi. In: Rialto, Amsterdam; Lux, Nijmegen; 'T Hoogt, Utrecht; Haags Filmhuis; Lantaren/Venster, Rotterdam.