Aalvlugge aanvaller die uit alle standen weet te scoren

Van straatvoetballer tot internationaal raspaardje. De spits van Frankrijk hoopt met zijn land de Europese titel in Portugal met succes te verdedigen.

Unstoppable. Unplayable. Undefendable. Undescribable. Het leger sportjournalisten dat dit seizoen dagelijks de verrichtingen van het Londense Arsenal volgde, was uiteindelijk door de superlatieven heen. Het spel van de 26-jarige Thierry Henry is zo magistraal, dat er geen woorden voor zijn die de acties kunnen beschrijven. De Franse aanvaller is niet alleen topscorer van Engeland, maar ook van heel Europa. De spits is dit seizoen zowel door zijn collega's als door de journalisten uitgeroepen tot beste voetballer van het jaar in Engeland. De vraag wie de ster op het Europees kampioenschap moet worden, is al beantwoord voordat er in Portugal ook maar een bal getrapt is: Thierry Daniel Henry.

Met zijn lange benen die tot over zijn knieën worden bedekt door de witte kousen van Arsenal, liep hij dit seizoen verdedigers voorbij alsof ze stilstonden. Zelfs de voetballers die hem met handen en voeten probeerden te stoppen, kregen geen vat op de aalvlugge aanvaller die uit alle standen wist te scoren. Onder leiding van Henry I pakte Arsenal de titel in Engeland. Frankrijk hoopt met hem opnieuw Europees kampioen te worden.

Henry werd op 17 augustus 1977 geboren in de Parijse voorstad Les Bosquets in Les Ulis, op ongeveer 25 kilometer van het centrum van de Franse hoofdstad. De jonge Henry is opgegroeid in een achterstandsbuurt – een soort Betondorp – die in de jaren zestig uit de grond werd gestampt. De schier eindeloze rij grijze muren werden gebruikt als doelen in het dagelijkse voetbalspel dat de kinderen van de veelal gekleurde immigranten uit de Franse koloniën speelden. De roots van de familie Henry liggen op het Caribische eiland Guadaloupe, maar Titi is een zoon van het multiculturele Parijs. Op de oude schoenen van zijn vader voetbalde hij zich een weg omhoog uit de misère.

Al op vroege leeftijd bleek dat Henry over uitzonderlijke talenten beschikte. Het neefje van een voormalig Frans atletiekkampioen op de 400 meter horden koos al snel voor een opleiding op het Institut National du Football (INF) in Clairefontaine. Tussen 1990 en 1992 schaafde hij aan zijn techniek tussen jongens die later ploeggenoten in het nationale elftal van Frankrijk zouden worden. De straatvoetballer werd langzamerhand een van de raspaardjes die het Franse voetbal kleur zouden geven. Samen met Nicolas Anelka en David Trezeguet vormde hij in de nationale jeugdploeg een aanvalstrio dat zijn gelijke in de historie van het Franse voetbal niet kende.

Het WK in 1998 is het laatste grote kampioenschap waarop de Fransen kampten met een bijna traditioneel spitsenprobleem. Toch won Frankrijk met de middelmatige Stéphane Guivarc'h in de punt van de aanval in eigen land de wereldtitel. De destijds 19-jarige Henry maakte drie doelpunten op zijn eerste WK, maar de finale tegen Brazilië zag de oud-speler van FC Versailles vanaf de bank in het Stade de France. In Frankrijk werd Henry tijdens het WK in 1998 nog gezien als een heel talentvolle vleugelaanvaller die op zijn zeventiende zijn profdebuut maakte onder coach Arsène Wenger bij AS Monaco.

Kort na de eerste wedstrijd van Henry in het Franse profvoetbal, vertrok Wenger naar Japan. Henry werd in het prinsdom daarna jarenlang gebruikt als een aanvaller die zijn acties vanaf de zijkant moest maken. En ook bij het Italiaanse Juventus dat hem in 1999 naar Turijn haalde, was hij niet de `diepste' spits van het elftal. Achteraf bleek de gang van Henry naar de keiharde Serie A geen juiste keuze te zijn geweest. De voetballer wist vrijwel nooit zijn draai te vinden in het zwartwitte shirt van Juventus. De Italiaanse media zagen toen nog weinig in Henry. Een paar jaar later zouden dezelfde journalisten die hem maanden bekritiseerden hem alsnog als een nieuwe voetbalkoning op de troon zetten. Nadat Henry in het najaar van 2003 met Arsenal in Milaan de ploeg van Internazionale met 5-1 te kijk had gezet, waren alle twijfels verdwenen.

Op het moment dat Wenger in 1999 Henry uit zijn lijden bij Juventus verloste door hem naar Londen te halen, was lang niet iedereen overtuigd van de kwaliteiten van Henry. Ook zijn collega's bij Arsenal ontvingen de voetballer aanvankelijk met enige scepsis. Bij The Gunners moest Henry de opvolger worden van Anelka die voor vele miljoenen naar Real Madrid was vertrokken. Wenger posteerde Henry op de positie waar hij het beste tot zijn recht komt: in de punt van de aanval. Het bleek het begin van het gouden Henry-tijdperk waar voorlopig nog geen einde aan lijkt te komen.

In 2000 beleefde Henry een hoogtepunt op het Europees kampioenschap in Nederland en België. In het land van zijn jeugdidool Marco van Basten pakte hij samen met een nieuwe generatie Franse voetballers de Europese titel in De Kuip waar Italië in de eindstrijd werd verslagen. Henry is overigens nog steeds van mening dat Van Basten de beste spits ter wereld is en dat ook voor altijd zal blijven. Dit seizoen heeft de bijna onnavolgbare Henry zijn idool overtroffen, al zal de bescheiden Fransman dit zelf niet zeggen. Net zoals hij het nooit zal nalaten zijn ploeggenoten te betrekken in zijn eigen succes.

Voor Henry staat bijna vanaf zijn geboorte alles in het teken van zijn voetbalcarrière. Hij wil zichzelf op het veld vermaken en laat het publiek met hem meegenieten. Zelden of nooit is hij te betrappen op een gemene overtreding of laat hij zich door randverschijnselen uit zijn spel brengen. Hij ziet zichzelf het liefste als de ultieme teamspeler die net zo lief een ander laat scoren.

De Engelse boulevardbladen hebben nog geen smeuïge verhalen kunnen schrijven in de periode van vijf jaar die Henry nu in Londen woont. De voetballer die getrouwd is met het model Nicole Merry, is buiten het voetbalveld het liefste thuis in zijn woning in Hampstead. In het huis dat naar verluidt zes miljoen pond heeft gekost, neemt hij rust tussen de tientallen wedstrijden of speelt hij voetbal op zijn Play Station.

Op het EK in Portugal zal Henry de nare smaak die het WK in 2002 in Japan heeft achtergelaten, willen wegspoelen met doelpunten en menige beslissende voorzet. In Azië werd hij destijds door de toenmalige bondscoach Roger Lemerre in een 4-5-1-systeem misbruikt als linkermiddenvelder. De huidige bondscoach Jacques Santini gebruikt Henry als diepste aanvaller in een succesvolle 4-4-2-formatie.

Met Henry is Frankrijk de grote favoriet voor de titel in Portugal. Het eerste duel dat de Fransen spelen is op 13 juni tegen de Engelsen. Dan staat Henry tegenover zijn ploeggenoten van Arsenal: Ashley Cole en Sol Campbell. Die hebben dit jaar als geen ander van nabij kunnen zien dat de spits niet te stoppen, niet te bespelen, niet te verdedigen en eigenlijk ook niet te beschrijven is.