Koning `Lalooland' in India op sleutelpost

De kleurrijkste minister in het nieuwe Indiase kabinet is Laloo Prasad Yadav. Hij heeft een sleutelpositie in de regering.

Om zeven uur 's avonds hebben zich enkele tientallen mensen verzameld voor de toegangspoort van Tuglaq Road nummer 10, de hoofdstedelijke woning van Laloo Prasad Yadav, de net aangetreden minister van Spoorwegen. Een vrouw uit Madhya Pradesh heeft een bos rode rozen bij zich. ,,Hij is zo schattig'', zegt ze. ,,Hij komt op voor de arme kasten en geeft hun zelfsrespect.''

Een man met een tas onder zijn arm zegt dat hij bij de spoorwegen werkt en dat hij de minister om raad wil vragen in een conflict op kantoor met zijn baas. Een jongen van achttien houdt in zijn hand twee gefotokopieerde aanbevelingsbrieven (,,hij komt uit een zeer arme familie''). Hij is helemaal uit Patna gekomem, de hoofdstad van de noordoostelijke deelstaat Bihar, in de hoop van de minister een baantje te krijgen.

De 56-jarige Laloo is ongetwijfeld de kleurrijkste minister in de nieuwe coalitieregering van India, die aantrad na de parlementsverkiezingen van afgelopen maand. Dankzij de verpletterende overwinning van Laloo's partij, Rashtriya Janata Dal (Nationale Volkspartij – RJD) in zijn thuisbasis Bihar, is hij in New Delhi plotseling de belangrijkste partner geworden van de Congrespartij die de regering nu aanvoert.

Ook nu hij zich stevig heeft geïnstalleerd op het ministerie van Spoorwegen, haalt hij nog vrijwel dagelijks de krant: of het nu gaat om zijn schimpscheuten jegens de bij de afgelopen verkiezingen verslagen ,,fundamentalisten'' van de hindoe-nationalistische BJP die ,,we voorgoed hebben afgemaakt'', om zijn instructie dat thee en koffie op de perrons voortaan weer geserveerd moeten worden in aardewerken kopjes, of om het nieuws dat hij ook het laatste kiesdistrict in Bihar, waar de stemmen moesten worden herteld, in de wacht heeft gesleept.

Bihar, met 83 miljoen inwoners, is een van de meest achtergebleven deelstaten van India. Armoede en wetteloosheid zijn er de afgelopen decennia alleen maar toegenomen. Dat verhindert Laloo niet zijn `Lalooland' al veertien jaar als een ongekroonde koning te bestieren. In 1990 werd hij gekozen tot eerste minister van Bihar. Zeven jaar later moest hij die functie opgeven omdat hij en veel bevriende politici en regeringsfunctionarissen betrokken waren bij een miljoenenzwendel met veevoeder. De affaire zorgde voor grote opschudding, Laloo verdween korte tijd achter de tralies, maar hij liet zich niet kisten. Hij benoemde zijn vrijwel ongeletterde vrouw Rabri Devi tot eerste minister. Die functie bekleedt ze nog steeds.

Toen zijn oudste dochter trouwde, kwam de belastingdienst achteraf voorzichtig informeren naar de hoge kosten van het huwelijksfeest. Laloo nam wraak door het huwelijksfeest van zijn volgende dochter (hij heeft zeven dochters en twee zoons) nog grootser aan te pakken.

Talrijke filmsterren en politici werden naar het feest gereden in luxe auto's die zijn twee zwagers tijdelijk `leenden' uit de showrooms van verbijsterde autohandelaren in Patna.

Bij de voorlaatste parlementsverkiezingen in 1999 leek het gedaan met Laloo. Zijn RJD, die hij 1997 oprichtte na hevige ruzie binnen de socialistische Janata Dal, haalde slechts zes zetels. Sindsdien zijn Laloo en zijn oude socialistische strijdmakkers als water en vuur, met Laloo als grote overwinnaar. Vorige maand verdrievoudigde hij ruimschoots het aantal parlementszetels.

Volgens analisten heeft Laloo zijn succes te danken aan zijn imago als niet stuk te krijgen voorvechter van de lagere kasten in Bihar. Hij onderhandelt op het scherp van de snede, maar zorgt er tegelijkertijd voor dat hij in nauw contact blijft met zijn achterban. ,,Hij is geen vijfsterrenpoliticus geworden'', zegt de vrouw met de rozen voor Tuglaq Road nummer 10. ,,Hij blijft zich eenvoudig kleden en gedragen.''

Na meer dan drie uur wachten is de menigte aangezwollen tot zo'n honderd mannen en vrouwen. Dan komt de minister eindelijk aangereden in een konvooi van vijf witte Ambassadors. De poort gaat open en Laloo verdwijnt uit het zicht. Maar enkele minuten later is te zien hoe hij en zijn medewerkers plaatsnemen op plastic tuinstoelen op het gazon voor zijn huis.

Zijn persoonlijke assistent komt door de poort naar buiten om de namen van tientallen wachtenden te noteren. Ook de vrouw met de rozen, de spoorwegambtenaar met ruzie en de jongen die een baan zoekt mogen naar binnen om de minister even te spreken.

Voor de buitenlandse journalist neemt hij de tijd. Hij vertelt dat democratische beginselen en verzet tegen ongerechtigheid diep geworteld zijn in de geschiedenis van Bihar. ,,Toen ik in 1990 eerste minister werd, heb ik het volk gevraagd niet het pad van het geweld op te gaan. Ik zet me in om politiek te strijden voor de kasten die altijd werden onderdrukt door de feodalen. Ik heb de onderdrukten hoop gegeven. Mijn opponenten haten mij en mijn volk daarom. Ik heb ze geen kwaad gedaan, maar zij hebben ons kwaad gedaan. Zij verspreiden geruchten dat Bihar onveilig is en dat er wetteloosheid heerst. Maar misdaad komt overal in de wereld voort, ook in uw land.''

Laloo zegt dat hij niet bang is voor de uitkomst van de rechtszaken die nog steeds tegen hem lopen wegens corruptie. ,,Als de rechter mij veroordeelt, zal ik mij natuurlijk houden aan het vonnis'', zegt hij. ,,Maar al die beschuldigingen zijn gefabriceerd door mijn politieke tegenstanders. Zij hebben niet het morele recht om over mij te oordelen. Ook in dit land geldt: wie niet is veroordeeld, is onschuldig. Ik ben niet bang. Toen ik in 1997 aftrad, stuurden ze bijna het leger op me af.''

Dat Bihar in al die jaren alleen maar armer is geworden, komt, zegt Laloo, doordat de voorgaande regeringen in New Delhi de deelstaat voortdurend hebben genegeerd. ,,Elk jaar worden we getroffen door overstromingen van rivieren die uit Nepal komen, waardoor de infrastructuur wordt vernietigd. De Indiase regering is verplicht achtergestelde deelstaten financieel te steunen. Maar dat is nooit gebeurd: we kregen geen bedrijven, geen wegen, geen vliegvelden, niets. Ik heb deze regering gevraagd: zorg er voor. En als minister zal ik er op toezien dat dat gebeurt. Ik wil mijn mensen terugbrengen in het midden van de samenleving.''

Als minister van Spoorwegen, zegt Laloo, is ,,veiligheid'' zijn eerste prioriteit. ,,En de treinen schoner te maken. En ze op tijd te laten rijden. En om meer werkgelegenheid te scheppen door minder dingen in het buitenland te kopen, maar ze hier te fabriceren. En om ervoor te zorgen dat er meer goederen per spoor worden vervoerd in plaats van met vrachtwagens.''

Dan trekt plotseling een andere bezoeker de aandacht van de minister. Hij staat op. Nog een vraag: wanneer gaat zijn grootste ambitie in vervulling en wordt hij premier van India?

,,Na de volgende verkiezingen. Als God het wil'', zegt hij, en beent weg.