Hersentumor Glastra van Loon `vast geen toeval'

In een Bloemendaalse school sprak schrijver Karel Glastra van Loon voor het eerst in het openbaar over de hersentumor die hem in januari trof. ,,Ik ben nog steeds van plan om 93 te worden.''

,,Je kunt er heel snel aan doodgaan of heel oud mee worden. Ik heb voor het laatste gekozen.'' Met deze variatie op een beroemde uitspraak van Mark Twain (`De berichten over mijn dood zijn schromelijk overdreven') sprak Karel Glastra van Loon gisteravond over de hersentumor die zich begin dit jaar bij hem openbaarde. In een interview met psychiater Bram Bakker liet de schrijver van De passievrucht zich voor het eerst in het openbaar uit over zijn ziekte, en vooral over zijn herstel, dat deels te danken zou zijn aan een alternatieve geneeswijze.

Glastra van Loon, gekleed in grijs streepjespak en fleurig overhemd, maakte in de Bloemendaalse Hartenlust-mavo ondanks zijn kaalgeschoren hoofd een gezonde indruk. Dat was geen schijn, verzekerde hij. Het ,,astrocitoom zonder uitzaaiingen'' is bestraald in het Amsterdamse VU-ziekenhuis en ,,in afwachting van de resultaten'' heeft hij zich onder behandeling gesteld van een `terreingeneeskundige': een Haarlemse huisarts in ruste die hem onder het motto `Ziekte is iets wat je niet geïsoleerd moet bekijken' op een dieet van rauwe groenten, reinigingskuren en voedingssupplementen heeft gezet.

,,Het was vast geen toeval dat ik een tumor in mijn hersenen kreeg,'' zei Glastra van Loon tegen de weinig tegenwicht biedende Bakker. ,,De afgelopen jaren heb ik mijn hoofd zwaar overbelast. Ik heb drie kinderen gekregen, maar ben alle dingen blijven doen die ik daarvoor ook al deed.'' Behalve zijn ondersteunende (journalistieke) werk voor de Socialistische Partij was dat vooral het schrijfwerk voor zijn tweede roman Lisa's adem (2001) en het schrijf- en onderzoekswerk voor De onzichtbaren (2003), dat hem onder meer vier maanden in een Thais vluchtelingenkamp deed belanden. Op dit moment heeft Glastra van Loon zijn literaire activiteiten op een laag pitje gezet: ,,Een boek vergt veel doorzettingsvermogen en discipline, dat gaat nu allemaal in mijn ziekte zitten.''

Over literatuur ging het gisteravond pas na bijna een uur, toen Glastra met zijn pleidooi voor een actieve houding ten opzichte van ziekte (,,Het helpt als je vast gelooft in de manier waarop je het moet aanpakken'') het Bloemendaalse publiek overtuigd leek te hebben. De schrijver hekelde de categorische verwerping van alternatieve behandelingen door de reguliere geneeskunde. Hij zag zelfs een parallel met zijn romans, en met name met De passievrucht, waarin het ook gaat ,,over dingen die je voor waar houdt en waarover je nooit een kritische vraag stelt.''

Een non-fictieboek over zijn ziekte zei Glastra voorlopig niet te willen schrijven. Maar je kon nooit weten, want: ,,Ik heb altijd gedacht 93 te worden, en dat ben ik nog steeds van plan.'' Overigens onderstreepte hij dat fictie een veel beter middel is om dingen onder de aandacht van een groot publiek te brengen dan non-fictie. ,,Van De onzichtbaren zijn 50 duizend exemplaren verkocht; met een journalistiek boek over een vluchtelingenkamp zou je in het gunstigste geval een tiende van de mensen hebben bereikt.''

Aan de literaire kritiek zijn dit soort overwegingen niet besteed, beaamde Glastra. De schrijver zei zich geërgerd te hebben aan recensies waarin neerbuigende opmerkingen waren gemaakt over het feit dat hij zijn onderzoek voor De onzichtbaren op uitnodiging van de Stichting Vluchteling had gedaan. Ben je afgerekend op je maatschappelijke engagement? vroeg de interviewer. ,,Ja,'' antwoordde Glastra. ,,En dat terwijl De onzichtbaren stilistisch een veel beter boek is dan De passievrucht.''