Argentinië eert tennishelden

Nu de titel van Roland Garros is binnengehaald door Gastón Gaudio rekenen de Argentijnen op nog veel meer successen. Het ,,dikke boek'' met tennisheldendaden is nog maar net geopend.

Grote bescheidenheid is nooit echt een Argentijnse deugd geweest en nu – na de hegemonie van 's lands tennissers tijdens de Open Franse kampioenschappen – al helemaal niet. In een beschouwing van het meest serieuze Argentijnse dagblad La Nación wordt dan ook maar vast een voorschot genomen op nog meer sportief tennissucces van eigen bodem. Argentinië kan zich volgens de krant opmaken om als beste tennisnatie ter wereld weldra de Davis Cup voor landenploegen te veroveren.

Bijna twee weken lang is heel Argentinië in de ban geweest van de formidabele prestaties van de Argentijnse tennissers; winnaar Gastón Gaudio, Guillermo Coría, David Nalbandian en Paola Suárez die met haar Spaanse partner Pascual de dubbeltitel bij de dames won. De dagbladen waren de afgelopen dagen veranderd in sportbijlagen en openden vrijwel iedere dag met kolossale foto's van Argentijnse tennissers die steeds hoger reikten.

En toen afgelopen zondagochtend om tien uur lokale tijd de mannenfinale in Parijs begon, zat heel het land joelend voor de televisie. Op de anders altijd overvolle Panamericana-snelweg rondom hoofdstad Buenos Aires – het Parijs van Latijns Amerika – kon zonder gevaar gerolschaatst worden.

De in het oude continent behaalde sportsuccessen – voor het eerst in 25 jaar (Guillermo Vilas in Melbourne) won een Argentijn een grandslamtoernooi – zijn een welkome opsteker voor de Argentijnen die langzaam maar zeker herstellen van een economische crisis. Voor het eerst in jaren domineerden Argentijnen het wereldnieuws niet als wanbetalers of politici die achtervolgd door een woedende menigte de benen nemen, maar als onoverwinnelijke sporthelden.

De Argentijnse regering speelde er handig op in. In grote advertenties nationaliseerde het bewind van president Nestór Kirchner zondag al het succes. `Argentinië heeft al gewonnen', heette het geïllustreerd door de kleuren van de blauw witte Argentijnse vlag.

`Het staat vast dat er meer heldendaden volgen. Nieuwe onvergetelijke hoofdstukken in het dikke boek dat Argentijnse tennissers aan het schrijven zijn', aldus La Nación gisteren. Met een beetje tact en geluk kunnen de Argentijnse tennissers de komende jaren royaal oogsten. Zes mannen staan op de mondiale lijst van de beste vijftig tennissers. Drie in de top tien. `Er is een overschot aan talent'.

Probleem voor de Argentijnse jongeren die door het zien van de successen van hun landgenoten geïnspireerd raken, is dat tennis in Argentinië nog steeds een redelijk elitaire sport is. In de ruim zeshonderd afgesloten privé-wijken rondom de hoofdstad Buenos Aires is weliswaar steevast een tenniscomplex inbegrepen. Daar spelen de Argentijnen overigens met een enorme toewijding tennis. Van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat hangen hele families op de tennisbanen.

Maar voor het overgrote deel van de Argentijnen is tennis toch nog vooral `tannis'. Het lidmaatschap van een tennisclub, laat staan het nemen van tennislessen, is in een land waar vijftig procent van de bevolking onder de armoedegrens leeft, een onbetaalbare luxe.

Het is ongetwijfeld één van de redenen waarom het goedkope voetbal nog steeds veel populairder is. Een smet op de niet geringe sportieve feestvreugde was dan ook dat in de week dat de tennissers triomfen vierden, het Argentijnse voetbalelftal twee keer niet aan de verwachtingen kon voldoen.

In kwalificatiewedstrijden voor het wereldkampioenschap voetbal in Duitsland in 2006 verloor het Argentijnse elftal met 3-1 van aartsrivaal Brazilië en wist het zondag – direkt na de tennisfinale in Parijs – in eigen huis niet te winnen van het kleine buurland Paraguay (0-0). Er zijn heel wat Argentijnen die de Franse tennisbeker maar wat graag hadden ingeruild voor een pak slaag aan de Brazilianen.