Oranje (2)

Zaterdagavond, en wéér gaat de telefoon. Nu herken ik zijn stem onmiddellijk. Hij klinkt nogal hees en vermoeid.

,,Dick'', zeg ik intuïtief

troostend, ,,wat kan ik voor je doen?''

De coach van het Nederlands voetbalelftal is niet iemand die je in de steek mag laten, vind ik. Hij is een beklagenswaardig mens, zowel slachtoffer van zijn blinde ambitie als van een wreed, mysterieus noodlot.

,,Te veel om op te noemen'', brengt hij uit.

,,Wil je mij nog steeds als rechterspits?''

,,Dat is nu minder urgent'', zegt hij haastig. ,,Zag je Van der Meyde tegen de Ieren? Drie aardige acties in één helft! Een ongehoorde prestatie voor een Nederlandse topvoetballer.''

,,Ik kon mijn ogen niet geloven.''

,,Jammer dat ik nu weer andere problemen heb.''

,,Hoezo, Dick?'' vraag ik zo argeloos mogelijk, als een psychiater die niet naar de polsen wil kijken van een patiënt die net een mislukte zelfmoordpoging achter de rug heeft.

,,De verdediging... heb je die gezien?'' Zijn stem beeft.

,,Die heb ik juist niet gezien. Ik zag alleen een paar toevallige voorbijgangers die elkaar in de weg liepen zodra er een bal in hun buurt kwam.''

,,Eigenlijk stond het hele elftal niet goed'', mompelt Dick.

,,Het stáán ging nog wel'', probeer ik hem gerust te stellen, ,,alleen het bewegen wilde nog niet helemaal.''

,,Hoe vond je Van der Vaart?''

,,Deed-ie mee?'' Ik ben oprecht verrast. Bij Ajax had ik me die vraag het afgelopen seizoen ook al ettelijke malen na een wedstrijd moeten stellen.

Ik hoor hoe Dick nog steeds moet vechten met zijn emoties. ,,Sneijder was ook niks'', klaagt hij, ,,en Seedorf was al na een kwartier geblesseerd.''

,,Clarence heeft toch niets ernstigs?'' Ik moet moeite doen om mijn stem niet al te gretig te laten klinken. ,,Beloof hem de plaats van Van der Vaart en zijn hamstrings beginnen te zingen als Frans Bauer...''

,,Maar jij...'' onderbreekt Dick me, ,,heb je nou al een beslissing genomen? Ik zou je goed kunnen gebruiken in de centrale verdediging.''

,,De laatste keer dat ik verdedigde was in het schoolelftal. Nul-vijf.''

,,Maar je bent sindsdien harder en scherper geworden, ik ken je stukjes'', bezweert hij me. ,,En Jan Wouters, mijn nieuwe assistent, kan je qua elleboog de beste trucjes bijbrengen.''

,,Wat kan ik nou toevoegen?''

,,Intelligentie. Ik heb iemand nodig die mijn systemen begrijpt. Ik begrijp ze soms zelf niet meer.'' Zijn stem breekt, half snikkend vraagt hij nog: ,,W-wat is voor jou het beste systeem?''

,,Gewoon alles op de aanval: 0-0-11.''

Hij herstelt zich. ,,Dan spelen we dát, geen systeem is heilig voor mij'', zegt hij gedecideerd. ,,Ik ben ervan overtuigd dat het elftal met jou erbij er zal staan tegen de Duitsers.''

,,Tegen de Duitsers moet je altijd zoveel mogelijk gaan liggen'', adviseer ik nog, ,,dat doen zij ook altijd.''

    • Frits Abrahams