Missie Coría eindigt in heldendood

Guillermo Coría (22) leek voorbestemd om het tennistoernooi van Roland Garros te winnen. Het werd een heldendood in Parijs, met zijn landgenoot Gastón Gaudio (25) als overwinnaar.

Een Argentijn geeft niet op. Die sterft liever in het harnas dan dat hij zich gewonnen geeft. Argentijnen hebben het garra (vrij vertaald: overlevingsdrang) dan ook tot kunst verheven. Guillermo Coría was op Roland Garros bovendien een man met een welhaast heilige missie, die nog enkele openstaande rekeningen wilde vereffenen. ,,Ik ben hier niet gekomen om de finale te bereiken, ik ben hier gekomen om het toernooi te winnen'', zo sprak de vechtjas vorige week op stoere toon.

Hij had het tennistoernooi van zijn dromen vorig jaar via de nooduitgang moeten verlaten, met dank aan Martin Verkerk die hem in de halve finales had afgebluft. Dat zou hem, de op papier beste gravelspeler (48 overwinningen in 50 duels) ter wereld, niet nog eens gebeuren, en dus ging de 22-jarige Argentijn gisteren stug door toen hij bij het begin van de vierde set werd geveld door kramp in zijn finaleduel met landgenoot en underdog, Gastón Gaudio.

Of speelde Coría gisteren Russisch roulette, toen de trotse nummer drie van de wereld wellicht tegen beter weten in zijn ultieme jongensdroom probeerde te verwezenlijken in de eerste volledig Argentijnse grandslamfinale? Wie het slachtoffer wordt van een krampaanval kan doorgaans nauwelijks lopen, maar het lichtvoetige loopwonder uit Venado Tuerto bleef wonderwel op de been. Zijn slagen kwamen dan weliswaar niet meer zo venijnig van zijn racket en hij was niet meer zo kwiek als kort daarvoor, hij leefde nog en dat was al heel wat.

En zijn tegenstander? Die won nog wel de vierde set, maar raakte vervolgens de kluts kwijt. In plaats van de trekker over te halen, liet Gaudio zich meesleuren in een kolderiek kat-en-muis-spel, waarvan hij curieus genoeg het grootste slachtoffer dreigde te worden. Had Coría last van kramp in zijn benen, Gaudio kreeg prompt kramp in zijn hoofd toen hij een opponent-op-halve-kracht aan de overzijde van het net trof, die langzaam maar zeker weer tekenen van leven begon te vertonen.

Of was het medelijden met zijn onfortuinlijke landgenoot, dat Gaudio ervan weerhield om het vonnis te voltrekken? Nee, beweerde de tot gisteren bescheiden nummer 44 van de wereld na afloop. ,,Maar het is niet eenvoudig om tegenover een geblesseerde speler te staan, want je weet niet wat hij doet en waartoe hij nog in staat is.''

Meer dan Gaudio (25) bevroedde. Sterker: liefst twee matchpoints wist Coría af te dwingen in het vijfde bedrijf en het gedroomde, heroïsche slot van het jongensboek leek een feit. Maar daar wenste Gaudio zijn handtekening niet onder te zetten. Hij brak alsnog Coría's opslag, behield zijn eigen service, brak opnieuw en slingerde vervolgens zijn racket uit vreugde de tribunes in: 0-6, 3-6, 6-4, 6-1 en 8-6. Coría sloeg het zijne kort daarop aan gort.

Uit handen van niemand minder dan de sober geklede Guillermo Vilas, zijn jeugdidool en de eerste Argentijnse grandslamwinnaar uit de geschiedenis, ontving Gaudio de Coupe des Mousquetaires. ,,Dankzij Vilas tennis ik nog, en ben ik hier.'' Woorden schoten hem te kort, en dat was geen wonder. Hij begreep simpelweg niet wat hem was overkomen in Parijs.

Dat deed gisteren niemand. Twee sets lang waande El Gato (De Kat) zich de hoofdpersoon in een tragi-komische B-film, zoals hij later erkende. Meer dan eens keek hij met een vertwijfelde blik naar zijn coach Franco Davin, maar die kon zijn pupil niet uit zijn diens lijden verlossen. ,,Ik wilde dat er zo snel mogelijk een einde aan zou komen, want zo wil niemand een finale spelen'', verzuchtte de door zenuwen overmande baseliner naderhand. Het publiek nam na de potsierlijke vrouwenfinale echter geen genoegen met een tweede slapstick, schaarde zich als een man achter de latere winnaar en zette halverwege de derde set de wave in. Dat tilde Gaudio over de drempel, zoals hij naderhand erkende: ,,Pas toen ontspande ik.''

In het krankzinnige duel lag in feite de gehele carrière van Gastón Gaudio besloten. Hoe vaak had hij immers al niet overwogen te stoppen? Het was dat vrienden, familie en bekenden hem telkens opmonterden na weer een teleurstelling, maar anders had hij zijn racket al lang en breed opgeborgen.

Vorig jaar sloot hij uit arren moede een sportpsycholoog in de armen. Die vertelde hem wat hij heimelijk al wist, maar toch: het hielp. Langzaam maar zeker krabbelde Gaudio overeind en zie: op Roland Garros, ook voor hem het toernooi der toernooien, kwam hij plots bovendrijven en vond hij zichzelf tot zijn eigen stomme verbazing terug in de finale. Het was een wonder, niets meer en niets minder, en ongegeneerd liet hij vrijdag, na zijn winst in de halve finales op landgenoot David Nalbandian, al zijn tranen de vrije loop. ,,Ik moest denken aan mijn jeugd, aan al die mensen die in mij zijn blijven geloven, en aan alle offers die ik heb moeten brengen.''

Huilen deed gisteren ook de tragische verliezer, de arme Guillermo Coría. Het duurde even, maar uiteindelijk brak de kleine Argentijn en biggelden de tranen over zijn wangen. Lichaam en geest hadden hem, uitgerekend op dit historische moment, in de steek gelaten. ,,Ik kwam hier met het idee om wraak te nemen op diegenen die mij [drie jaar geleden, red.] vervuilde supplementen hebben verstrekt. Ik wilde iedereen laten zien waartoe ik in staat ben, zodat ze voor eens en voor altijd zouden zwijgen. Maar helaas, uiteindelijk dacht ik te veel na op de baan.''

Het was een hartverscheurend betoog dat Coría afstak. El Mago (De Magiër) was drie jaar geleden betrapt op het gebruik van nandrolon, en ging voor zes maanden in de ban. Ten onrechte, zoals de Coría-clan sindsdien beweert, en gisteren was het moment om de boze, vijandige buitenwereld van repliek te dienen. Het mocht niet zo zijn. ,,Maar ik hoop dat God mij een herkansing geeft'', snikte hij.

Eén schrale troost restte hem: zevenentwintig jaar na het tennisidool naar wie hij is vernoemd (Guillermo Vilas) had opnieuw een Argentijn gezegevierd op het gravel van Parijs. Het was alleen niet de Argentino die Coría in zijn kinderdromen had gezien.

VROUWENFINALEpagina 16