`Een papa én een mama! Zo hoort 't'

Zaterdag werd in Frankrijk voor het eerst een huwelijk tussen twee mannen gesloten. Vandaag zal justitie het ongeldig verklaren. En burgemeester Mamère krijgt straf.

Een slanke man met een smal gezicht – hij stelt zich voor als Gérard – staat zaterdagochtend al vroeg bij het hek van het gemeentehuis van Bègles, een dorp ten zuiden van Bordeaux. Hij is gisteren met zijn vriend, Marcus, uit Parijs hierheen gekomen. Hij wil erbij zijn als de burgemeester van Bègles, Noël Mamère, om elf uur het huwelijk zal sluiten tussen de magazijnbediende Stéphane Chapin (33) en de interieurverzorger Bertrand Charpentier (31), het eerste huwelijk tussen twee mannen in Frankrijk. Naast Gérard staat een jonge vrouw met een meisje op haar arm. Ze schreeuwt, haar linkerhand bij haar mond: ,,Schandalig! Het huwelijk is voor man en vrouw! Schandalig!''

Er staan nog een paar honderd mannen en vrouwen bij het gemeentehuis, in trouwjapon, habijt, motorpak, spijkerbroek. Maar ze letten niet op haar. Ze roepen naar de bewakers aan de andere kant van het hek: of ze naar binnen mogen, ze willen er straks allemaal bij zijn. Gérard luistert wel naar de jonge vrouw – zij heet Babette – en zegt met zachte stem: ,,Waaróm mogen twee mannen niet trouwen?'' Babette zegt: ,,Het is vies! Het huwelijk is voor man en vrouw! Zo heeft God het bedoeld!'' Gérard: ,,Hoe weet u dat zo zeker?'' Babette: ,,Dat weet toch iedereen?'' Ze kijkt hem fel aan en zegt: ,,Waarom ben je homo geworden als je zo graag wil trouwen?'' Gérard: ,,Ik ben geen homo gewórden, ik bén homo. Ik zou liever...'' Hij praat door over gelijke rechten en broederschap. Maar Babette heeft zich al weer van hem afgekeerd en schreeuwt: ,,Schandalig!''

Dan draaien opeens dertig, veertig mannen en vrouwen zich naar haar toe en beginnen, naar haar wijzend, te scanderen: ,,Homohater! Homohater!'' Ze stampen met hun voeten, ze steken roze kruisen omhoog waarop `Dachau, Auschwitz, Buchenwald' staat. Babette, nog harder dan eerst: ,,Nee! Nee! Nee!'' Het meisje op haar arm drukt haar handen tegen de oren en knijpt haar ogen dicht. Op dat moment klinkt uit de verte tromgeroffel. Op de weg die langs oude fabrieken en autosloperijen naar Bordeaux loopt, komen nog een paar honderd mannen en vrouwen aan. Sommigen hebben maskers van Jospin op, de vroegere premier van Frankrijk. Hij heeft zich tegen het huwelijk tussen twee mannen verklaard. Zijn aanhangers scanderen dat zij vóór de rechten van het kind zijn: een papa én een mama. Als twee mannen of twee vrouwen mogen trouwen, dan mogen ze ook kinderen adopteren – en dat vinden veel Fransen het allerergste.

Na de maskers komen de mannen in het zwart, de mannen in Schotse rokken en in soldatenkleren. Op hun spandoeken staat: `Vandaag homohuwelijk, morgen pedosex en incest'. En: `Wanneer het eerste huwelijk tussen mens en dier?'' Ze gaan ook bij het hek van het gemeentehuis staan en beginnen te brullen: ,,Boe! Boe! Boe!'' De mannen en vrouwen brullen ze terug: ,,Gelijke rechten! Gelijke rechten!'' Ze staan zo hard naar elkaar te schreeuwen dat ze niet merken dat uit een zijstraatje een witte BMW komt aanrijden. De chauffeur toetert: joehoe, hier zijn we. Het is bijna elf uur. Rechts stapt Stéphane Chapin uit, links Bertrand Charpentier. Ze zijn allebei in jacquet en hoge hoed. Ze lachen, zwaaien. Maar dan zien de mannen in het zwart hen, ze stormen op hen af. Vlak voordat ze Stéphane en Bertrand kunnen grijpen, duwen twee politiemannen het bruidspaar de auto weer in: ,,Snel! Ga weg!''

De mannen in het zwart joelen, ze duwen tegen de BMW die achteruit wegrijdt, met een grote bocht naar het pad dat tussen twee boerenschuren door naar de achterkant van het gemeentehuis leidt. De chef van het kabinet van de burgemeester, Christian Merlette, had de avond ervoor aan de mensen van de beveiliging gewezen hoe ze ongezien naar binnen konden komen. Hij liet ook de trouwzaal van Bègles zien: twintig lichtbruine stoelen tussen met triplex betimmerde muren. Hij vertelde dat de burgemeester vanaf 25 mei, de dag waarop het huwelijk tussen Stéphane en Bertrand werd geannonceerd, honderden e-mails en brieven heeft gekregen, waaronder heel smerige, op gebruikt wc-papier. Op die dag had de burgemeester ook een fax ontvangen van de procureur van Bordeaux: een huwelijk tussen twee mannen is illegaal, er komen represailles. De burgemeester had daarna in een brief aan Le Monde, de liberale Franse krant, geschreven dat ,,het de verantwoordelijkheid van een politicus is om risico's te nemen voor een zaak die hij rechtvaardig vindt''.

Vandaag, zei de chef van het kabinet van de burgemeester, was er weer een fax van de procureur gekomen: de huwelijkskandidaten wonen niet in Bègles, nog een reden waarom de burgemeester hen niet mag trouwen. ,,De politie is naar de vrouw gegaan van wie ze kamers huurden'', zegt de chef van het kabinet van de burgemeester. ,,Die heeft haar onder druk gezet om te zeggen dat ze de jongens nooit gezien heeft.'' De vrouw, Edith Puyaubreau, woont een paar straten verderop, in een huisje met afbladderende groene verf. Ze doet open, vrijdagavond, en begint meteen te huilen. Ze is oud en ziek, zegt ze. Ze had koorts toen de politie kwam. Ze had ook koorts toen de twee mannen in januari aan haar vroegen of ze een huurcontract met haar konden sluiten. Ze snapt er, zegt ze, niets meer van.

Zaterdagochtend om tien over elf lopen Stéphane en Bertrand arm in arm het gemeentehuis van Bègles binnen. Een paar mensen zijn er bij, alle anderen staan achter het hek. Tot half twaalf blijven de tegenstanders `boe' roepen. Dan houden ze er opeens mee op en marcheren ze, onder tromgeroffel, af richting Bordeaux. De mannen en vrouwen in de trouwjaponnen en de motorpakken beginnen te zingen. Er zijn saxofoons en trompetten. Er wordt honderd keer `hoera' geroepen als Stéphane en Bertrand weer in de BWM zitten en wegrijden. Om twaalf uur is alles voorbij. Gérard en Marcus, uit Parijs, staan op de bushalte te wachten om ook naar Bordeaux te gaan. Maar de bus komt niet, die staat vast achter ME-wagens. Ze krijgen een lift van twee andere mannen. In de auto zeggen ze dat ,,het nu pas echt begint''. Burgemeester Mamère moet voor de rechter komen. Maar hij zal doorprocederen tot aan het Europese Hof.