Wat zei u, ober?

Het probleem

Alleen zonderlingen bezoeken restaurants uitsluitend om er te eten. De meesten van ons gaan uit eten om met partner, vrienden, familie of relaties iets uit of bij te praten, zonder de zorgen van zelf te moeten kokkerellen. Nooit gaan we naar een restaurant of café om naar middelmatige muziek te luisteren terwijl er volop doorheen gepraat wordt, glaswerk rinkelt, serviesgoed klettert, koffiemachines sissen en allerlei andere storende geluiden at random geproduceerd worden.

Waarom uitbaters van deze gelegenheden toch menen dat er achtergrondmuziek ten gehore moet worden gebracht is een raadsel. Bij toenemende drukte wordt het volume zelfs een flink aantal tanden hoger gezet. Met zijn vieren een fatsoenlijk gesprek voeren is dan onmogelijk; met drie man moet er geschreeuwd worden en met zijn tweeën blijft van enige intimiteit weinig over wanneer je beurtelings in elkaars oor moet tetteren.

Een verklaring zou kunnen zijn dat er misschien zoiets bestaat als Richtlijnen en Wenken voor Horeca Ondernemers, waarin vermeld staat dat luide muziek omzetverhogend werkt. Maar dat is geen excuus voor architecten die in toenemende mate een fatsoenlijke akoestiek aan hun laars lappen. Kale, soms geheel betegelde wanden en plafonds met hardstenen vloeren doen eigentijds ontworpen restaurants herinneren aan het overdonderend kabaal bij het schoolzwemmen in het Zuiderbad.

Vreemd is dat culinaire recensenten en restaurantgidsen dit grote ongenoegen maar zelden opmerken en er nooit aanleiding in zien om het etablissement onvoorwaardelijk te disclassificeren.

Er schijnt er ook een heuse vereniging te zijn ter bestrijding van deze muzikale uitwassen maar desondanks lijkt verzet een hopeloze zaak.

De oplossing

De meest realistische aanpak is om onwillige restauranthouders in hun sop gaar te laten koken en iedereen die wel bereid is zijn luidsprekers te verwijderen of zachter te zetten aan te moedigen een keurmerk voor zichzelf te creëren. Dit keurmerk wordt zichtbaar getoond door het aanbrengen van een solide, geëemailleerd schildje op de gevel. Het keurmerk kan vooraf ook als pictogram worden opgenomen in restaurantgidsen (a).

De onwilligen moeten echter op hun tellen passen, want het gerucht gaat dat de maat vol is voor de actiegroep-tegen-onnodige-muziek Too Many Notes. De meest fundamentalistische leden hebben al jaren niet buitenshuis gegeten en beloven er binnenkort 's nachts op uit te zullen trekken om met graffiti een waarschuwingsteken aan te brengen op de gevels van al te luidruchtige eeterijen (b).

Ontwerper Paul Mijksenaar gaat verder met het verbeteren van de wereld