Vier manieren om vrouwen te besnijden

Er bestaat een aantal vormen van vrouwenbesnijdenis. De lichtste is een ritueel sneetje in de huid rond de clitoris. Tien jaar geleden dacht het ministerie van Volksgezondheid er nog over om die vorm van besnijdenis in Nederland toe te staan, als onderdeel van een cultureel inwijdingsritueel bij jonge meisjes. Maar fel politiek verzet deed de plannen verdampen. De grenzen tussen het rituele sneetje waarbij een druppel bloed getoond kan worden, en `sneetjes' waarbij daadwerkelijk weefsel verdwijnt zijn moeilijk aan te geven.

Een blijvende verminking ontstaat als een kleiner of groter stukje van clitoris en de `voorhuid' van de clitoris worden weggesneden. Zij wordt toegepast in de landen in de Sahara en direct ten zuiden ervan, tussen evenaar en kreeftskeerkring. Egypte is de noordelijke uitzondering. In Marokko, Tunesië, Libië en Algerije is vrouwenbesnijdenis veel minder gebruikelijk, of zeldzaam. Ernstiger is de verminking als de besnijder ook de kleine schaamlippen wegsnijdt.

Infibulatie is de uiterste vorm: clitoris, kleine en grote schaamlippen worden weggesneden, waarna de geruwde wondvlakken van de grote schaamlippen tegen elkaar worden gefixeerd. Als de wond heelt, is de hele schaamstreek gesloten. Door een stokje te plaatsen wordt een opening gehouden voor urine en menstruatievocht. Infibulatie wordt uitgevoerd in het noordelijk deel van Soedan, de kuststreek van Ethiopië, in Somalië en in kleine gebieden in Mali en Nigeria.

Overigens bestaat voor deze ingreep nooit een medische noodzaak.

    • Wim Köhler