Van verstilling tot impulsieve drift

TWOOLS is de vaste seizoensafsluiter van het Scapino Ballet. In dit workshopachtige programma is ruimte voor werk in aanzet en voor complete voorstudies. Ook in deze zesde TWOOLS was het allemaal weer `home made', op Beach Ghosts van Roobert Pool na, dat beter achterwege had kunnen blijven.

De voormalige Scapino-danseres Sacha Steenks opende met een intrigerend, wat ritualistisch getint groepsstuk, My head was my House. De choreografie was een onderdeel van dit dansproject dat in de foyer ook `beelden in ijs' en nog een tekst kende. De inspiratie voor een conceptuele benadering deed Steenks waarschijnlijk op bij André Gingras, met wie ze onlangs werkte. Interessant is hoe ze dansers in een kring zet en hen amper waarneembaar naar het midden laat bewegen. Daar keren ze om in een versneld tempo en met een schokkerige motoriek. De verbinding van dans met beeld en tekst is nu te los, maar Steenks' aanzet tot een voor haar nieuwe taal en visie valt te waarderen.

Meer dan alleen interessant is Solo, o Circles van Douglas Bateman. Deze solo won een tweede prijs op het Duitse Hanover Wettgewerb. Ook nu wist danseres Maartje Hermans alle nuances en kleurschakeringen – van verstilling tot impulsieve drift – te treffen in haar uiterst verfijnde en subtiele uitvoering. Een solo die het beste in deze danseres naar boven brengt. Een juweel om te koesteren.

Eveneens intrigerend door de vertolking was Light-Z van en door Massimo Molinari. Hij is een van de meest expressieve dansers van Nederland, maar dat redt zijn solo niet. Zijn spel met licht en donker mist choreografisch raffinement.

Ed Wubbe, behalve inspirerend leider ook de voornaamste choreograaf van het Scapino, creëerde drie felle, in passende aardekleuren geklede duetten op de dwingende, mysterieuze tonen van Allerseelen. Die duetten waren als verbindende schakels door het programma heen verspreid, maar het is denkbaar dat ze uitgroeien tot een geheel.

Een op zich staand prachtig nieuw werk van Wubbe was Dessectie/ Reflectie. Een uitgekiend videodecor van Jerome Siegelaar (vj Stalker) toont in koele en esthetische zwart-witbeelden het lichaam van een danser (Ilja Louwen) waar tegenover een danser van vlees en bloed (Adam Ster) nadrukkelijk warm menselijk overkomt – ook wanneer hij voor dood ligt.

Tot slot maakte Wubbe voor Mariëlla de Jong een solo waarmee ze het podium vaarwel zegt. Een sympathiek afscheidscadeau voor een danseres die haar talent altijd ten volle inzette.

Huischoreografe Nanine Linning zit dit hele seizoen op een stroef spoor. Haar vrouwensolo Christal Delight is modern lyrisch bedoeld maar komt te zoet en te flauw over, en haar stoere meidenstuk HightTide op stevige popmuziek van Nine Inch Nails is weer te strak en te cool om als vette uitsmijter te dienen. Als enige geeft Annemarie Labinjo-Van der Meulen daarin de dans een lekker sensueel accent. Dat voorbeeld had best door de anderen nagevolgd had mogen worden.

TWOOLS 6 door Scapino Ballet Rotterdam. Gezien: 3/6, Rotterdamse Schouwburg. Aldaar t/m 6 juni (zo matinee): Inl.: 010-411 8110 of www.scapino.nl