Henman ontdekt in Parijs zijn alter ego

Tim Henman (29) bewees op Roland Garros meer te zijn dan een tennisser die slechts op `zijn' Wimbledon uit de voeten kan. Gisteren kwam een einde aan de `gravel-ontdekkingsreis' van de Engelse service-volleyspecialist, die met glans slaagde voor zijn examen.

Ruim drie weken eerder dan voorzien, op een ondergrond die de Engelsen met enig misprijzen red dirt (`rode rotzooi') noemen, begon acht dagen geleden het circus dat de hoofdpersoon zelf al jaren gestolen kan worden: Henmania. Alsof dat nog niet genoeg was, stak deze week een leger aan Britse verslaggevers Het Kanaal over om verslag te doen van de onverwachte heldendaden van `hun' Tim Henman.

Wat was het geval? Op de ondergrond waar Tiger Tim zich tot voor kort nog als een dronken tapdanser voortbewoog, mepte Engelands met afstand beste tennisser nu plotseling de ene na de andere tegenstander van de baan. Een 2-0 achterstand in sets? Zelfs daar draaide de 29-jarige advocatenzoon uit Oxford zijn hand niet (meer) voor om, ook al beweerde hij een virus onder de leden te hebben. Hij was `on the move', constateerden de media eensgezind. Een regelrecht wonder was in de maak.

Gisteren kwam, bijna even abrupt als het succes zich aandiende, een einde aan Henmans bizarre ontdekkingsreis op gravel, en volgde de onvermijdelijke ontnuchtering. Zij het niet voor de nummer negen van de wereld zelf. Hij had zich bij vlagen kranig verweerd in de halve finales van het grandslamtoernooi, waar in acht eerdere optredens nooit meer dan een bijrol voor hem was weggelegd: Roland Garros.

Hij was trots, apetrots zelfs. Ondanks een voortvarende start en oplopende irritatie bij de van nature licht ontvlambare Guillermo Coría bleek het 22-jarige loopwondertje uit Argentinië de geheimen van het verraderlijke graveltennis uiteindelijk toch beter te kennen dan hij: 3-6, 6-4, 6-0 en 7-5. Met die conclusie kon Henman leven. Hij had, zo stelde hij naderhand tevreden vast, de spoedcursus graveltennis met glans doorstaan.

Henman vertolkte de voorbije dagen de rol die Martin Verkerk vorig jaar met verve speelde in Parijs: die van de onbevangen en brutale uitdager van de gevestigde orde op het gemalen baksteen. Zelfs erkende specialisten beten hun tanden stuk op zijn onconventionele service-volleyspel, dat gemaakt is voor snelle(re) baansoorten zoals gras en hardcourt, maar zo leek het niet voor het trage(re) terre battue.

Maar dat, zo ontdekte Henman in Parijs, is een hartgrondige misvatting. Spelers met een bovengemiddelde opslag en een natuurlijke drang naar het net, kunnen (ook) op gravel wel degelijk schade aanrichten, weet de eerste service-volleyspecialist sinds Patrick Rafter (1997) die doordrong tot de laatste vier. ,,Zolang je maar in jezelf gelooft en consequent vasthoudt aan datgene waar je goed in bent, en dat is in mijn geval service-volley spelen'', doceerde Henman gisteren na zijn nederlaag tegen Coría nog maar eens.

Ook gisteren, in alweer zijn zesde partij in twaalf dagen, etaleerde hij de aanvals- en de vechtlust, die hem in de Franse hoofdstad een nieuwe schare fans opleverden. Hartstochtelijk schaarde het publiek zich dan ook achter hem, en dat was even wennen voor een Engelsman in Parijs. En ook toen hij halverwege de tweede set ineens de kluts kwijtraakte en maar liefst dertien (!) games op rij moest inleveren, weerklonk het Allez Tim! van de tribunes op het centre court.

Maar Henman stond gisteren volgens de Franse pers dan ook voor de taak om `Le tango des gauchos' te voorkomen. Alleen bij winst van de eerste Engelse halve finalist sinds Mike Sangster (1963) zou een volledig Argentijnse finale afgewend worden. Die missie mislukte, en daardoor neemt Coría het morgen in de finale op tegen de ongeplaatste Gastón Gaudio, die eerder op de dag in een typisch baselineduel, opgesierd met veel dropshots, afrekende met landgenoot David Nalbandian: 6-3, 7-6 en 6-0.

Henman zal zich morgen al gaan bezighouden met de omschakeling naar zijn favoriete ondergrond, en dat is en blijft gras. Maar de lessen uit Parijs zal hij niet vergeten: hij moet stug, ja, bijna koppig vasthouden aan zijn eigen spelletje. Zoals gisteren, toen hij zelfs op de opslag van de Zuid-Amerikaanse driftkikker niet schroomde om de gang naar voren (chip and charge) te maken. Hoe `korter' de punten, hoe beter. Zeker tegen Coría, de counterpuncher die tot gisteren slechts één nederlaag leed in 37 gravelduels, moest hij hoe dan ook risico's nemen. ,,Raak je met hem verzeild in een lange rally vanaf de baseline, dan staat op voorhand vast wie het punt wint. Als mijn kracht aan het net ligt, wat heb ik dan op de baseline te zoeken?''

Het klonk allemaal verrassend simpel, en dat besefte Henman zelf ook. Maar hoe lang had hij wel niet met zichzelf overhoop gelegen? Hij had dan weliswaar vier keer de halve finales van `zijn' Wimbledon bereikt, hij had nog nooit gewonnen op het heilige gras aan Church Road. Bij de andere drie grandslamtoernooien was hij bovendien een grijze muis gebleven, tot zijn eigen afgrijzen én dat van de veeleisende Engelse pers. Geen wonder dat de twijfels langzaam maar zeker in zijn hoofd waren geslopen.

Vorig najaar kwam de omslag. Enigszins vertwijfeld over de stagnatie in zijn spel en (dus) in zijn ranking nam hij contact op met Paul Annacone, de Amerikaanse trainer-coach die de veertienvoudig en inmiddels gepensioneerde grandslamkampioen Pete Sampras jarenlang bijstond. Henman kreeg ,,simpele maar nuttige tips'', stelde Annacone aan als zijn vaste begeleider en won prompt het sterk bezette indoortoernooi van Parijs, waar hij de ene na de andere topspeler opzijschoof.

In datzelfde Parijs, maar dan aan de andere kant van de stad, vond Henman de afgelopen twaalf dagen zijn alter ego, en rekende hij af met het vooroordeel als zou hij alleen voor het eigen dolenthousiaste publiek in Londen tot grote hoogten kunnen stijgen. ,,Als ik hier op gravel al tot de halve finales overeind blijf, dan kan het straks op gras alleen maar beter gaan. Daar komt mijn spel immers nog beter tot zijn recht.''

Die veelbelovende woorden verdwenen gisteravond gretig in de notitieblokken van zijn Britse volgers. Zij waren niet voor niets Het Kanaal overgestoken. Wimbledon kan beginnen. Of beter: Wimbledon is al begonnen. Met dank aan Tim Henman, de verrassende held van Roland Garros.