`Goud verliest nooit zijn waarde'

Hoe bereiden mensen zich voor op hun oude dag? Vandaag Brigitta Sueters, die in goud belegt. ,,Want geld kan van de ene dag op de andere zijn waarde verliezen.''

,,Mijn vertrouwen in banken en spaargeld als toekomstgarantie is klein. Toen ik begin twintig was, werkte ik in New York. Ik had in Schoonhoven de opleiding tot goudsmid gedaan en ging werken in een atelier op Madison Avenue. Daar werden sieraden gemaakt voor de rich and famous, van minimaal een miljoen dollar, in opdracht van particulieren en grote juweliers. De koers van de dollar stond op ƒ3,87 toen ik naar de Verenigde Staten ging. Ik rekende me helemaal rijk met wat ik daar verdiende. Maar toen ik in 1990 vertrok uit New York, was de dollar nog maar ƒ1,60 waard!

Ik had iets dergelijks al eerder gezien: als kind speelde ik met stapels bankbiljetten die mijn grootvader in de Eerste Wereldoorlog had meegenomen uit Duitsland. Die hadden toen door de gierende inflatie geen enkele waarde. En opeens realiseerde ik me dat geld onbetrouwbaar is, dat het van de ene dag op de andere zijn waarde kan verliezen. Nu de Europese Unie is uitgebreid met zo veel landen die een minder stabiele economie hebben dan Nederland, kan de euro ook zijn waarde verliezen.

Mijn man en ik hebben eigenlijk geen pensioenvoorziening nodig. Weliswaar hebben we geen pensioenopbouw, maar we willen gewoon altijd blijven werken. Hij als pianoleraar en componist, ik als goudsmid. Maar bij wijze van arbeidsongeschiktheidsverzekering willen we toch geld achter de hand hebben. Anderhalf jaar geleden kregen we een kind en toen ben ik toch serieus over mijn oude dag gaan nadenken. Dat zal wel te maken hebben met het feit dat je de verantwoordelijkheid voor een kind hebt, dan ga je wat meer over het leven nadenken.

Omdat de waarde van geld zo fluctueert, kwam een spaarrekening voor mij dus niet in aanmerking als oudedagvoorziening. Ook aandelen zag ik niet zitten. Je weet wat er in 1929 op Wall Street is gebeurd. En vorig jaar met Ahold. Beleggen in aandelen is gokken. Je zit altijd in spanning of het wel goed gaat met de koersen. Grond kopen als belegging wilde ik ook niet, want stel dat er een gifbelt onder zit. Ook grond kan om allerlei redenen zijn waarde verliezen.

Ik heb gekozen voor goud als belegging. Dat is altijd waardevast, menselijk handelen heeft geen invloed op de waarde ervan, bovendien heb ik er als edelsmid veel gevoel bij. Goud is waarschijnlijk de oudste beleggingsvorm ter wereld. Voor een gram goud kan ik over dertig jaar hetzelfde in de supermarkt kopen als nu.

Ik heb een goudrekening geopend bij de edelmetaalhandelaar waar ik het goud haal voor mijn sieraden. Dat is handig voor mij. Maar het kan ook bij een bank. Het werkt als volgt: ik lever het goudafval uit mijn atelier bij hem in, dat smelt hij om en zet de waarde ervan in grammen op een rekening. Daarnaast koop ik ook `gewoon' goud als belegging bij hem. Afhankelijk van mijn inkomen beleg ik voor 500 tot 1000 euro per maand aan goud. Eigenlijk werkt het hetzelfde als een spaarrekening in euro's. Ik kan niet bepaalde staven goud aanwijzen die van mij zijn, zoals een ander bij een bank ook niet bepaalde euro's heeft die van hem zijn. Al kun je wel kiezen voor zo'n `allocated account': dan liggen er goudstaven in een kluis die echt op jóuw naam staan. Sommige mensen vinden dat een veilig idee: het geeft ze een zekerder gevoel dat ze ook echt hun goud krijgen als de bank in problemen komt. Regelmatig krijg ik een afschrijving waarop staat hoeveel goudafval ik heb ingeleverd en hoeveel gram er is bijgeschreven op mijn rekening. Natuurlijk krijg je geen rente op een goudrekening. Maar het is ook veel minder onderhevig aan inflatie.

Mijn man en ik denken niet hetzelfde over beleggen. Hij gelooft wel in aandelen en belegt ook, maar hij is daar niet dagelijks mee bezig. Grosso modo doen we het zo: wat ik overhoud van mijn inkomen stoppen we in goud, wat hij overhoudt gaat in aandelen. Maar hij investeert ook wel eens iets van mijn geld in aandelen. Nee, tot op heden hebben onze verschillende ideeën over beleggen niet geleid tot slaande ruzie.

Als we gezond blijven en tot ons tachtigste kunnen doorwerken, laten we dat geld rustig op die goudrekening staan. Omdat we tweeverdieners zijn, hebben we het nu niet nodig. Bovendien zijn we geen big spenders, daar houden we niet van. En we hebben beiden al veel van de wereld gezien. We werken niet met een speciaal doel voor ogen, we werken omdat we dat heel leuk vinden. Het leukst van alles.

Stel dat we niet gezond blijven en we allebei vanaf ons zestigste niet meer kunnen werken, dan redden we het financieel ook, hebben we uitgerekend. Ook als de aandelen van mijn man langdurig op een dieptepunt staan. Want als de aandelen kelderen, stijgt de goudprijs, dus dat compenseert het koersverlies.''

Dit is een rubriek over financiële voorbereiding op de oude dag. De redactie zoekt een 65-plusser die moet doorwerken wegens te geringe pensioenopbouw, alsmede een 65-plusser die er warmpjes bijzit door goed geplande oudedagvoorziening. Reacties: geld@nrc.nl

Naam: Brigitta Sueters (43)

Beroep: goudsmid

Woonplaats: Aalsmeer

Burgerlijke staat: (binnenkort) gehuwd