Bijna beroemd

Jarenlang droomde Raoul de Jong (20) van een leven als filmster. Nu het zover is, hoeft hij niet meer. De jongerencolumn van Spunk.

Als de juffrouw vroeger vroeg wat ik later wilde worden, zei ik altijd ,,beroemd''. Hoe wist ik niet precies, maar waarschijnlijk toch als filmster. Mijn klasgenootjes moesten altijd een beetje lachen als ik het zei, maar ik wist dat het lachen hen wel zou vergaan. Zo'n tien jaar later, net nu die droom eigenlijk was weggevaagd, kreeg ik ineens een telefoontje. Van Kemna Casting. Of ik interesse had in een gastrolletje in Zoop, de kindersoap van Johan Nijenhuis over acht jonge, hippe dierentuinverzorgers, rangers genoemd, op Nickelodeon. Ik zou Dayo spelen, een Afrikaanse prins die een bezoekje brengt aan de dierentuin en een romance krijgt met een van de rangers. Duizend euro voor acht dagen. Ik zei ja. Acht redenenen waarom ik daarna definitief van mijn beroemdheidsdroom ben afgestapt:

Allereerst is er stress. Heel veel stress. De eerste draaidag word ik onmiddellijk na aankomst opgevangen door een vrouwtje dat eruit ziet alsof ze elk moment dood ter aarde kan storten. ,,Kom!'', roept ze haast huilend. Door een microfoontje op haar hoofd zegt ze: ,,Ik heb hem, ik heb hem''. Als een razende gek rennen we door de dierentuin op weg naar porto-cabins waar de acteurs worden opgemaakt en omgekleed. ,,Ben je een beetje gestresst?'', vraag ik lachend. ,,Nee hoor'', hijgt ze boos en roept door het microfoontje: ,,ja, hij komt eraan''. Ik krijg een lelijk pak aan en word naar buiten geduwd waar het wijf van de make-up mij opvangt.

Dat wijf van de make-up. Een gillende dertiger met korte rokjes en lekker lang blond haar. In haar porto-cabin hangen overal foto's die tonen hoe ontzettend leuk ze is. Het wijf met vrienden en flesjes bier op Koninginnedag. Het wijf in een zilverkleurig pakkie op een of andere retegave raveparty. Het wijf heeft een speciaal spulletje om mijn haar mee te doen. ,,Dan smeer je dat gewoon een beetje op je hand'', zegt ze stoer tegen een meisje dat hier overduidelijk de underdog is, ,,en dan doe je zo''. Wat ze doet weet ik niet, maar tot op de dag van vandaag loop ik erbij als een champignon.

Ten derde zijn er de hele belangrijke mensen. Opvallend hoeveel er daarvan zijn op zo'n filmset. Eigenlijk iedereen die beschikt over zo'n microfoontje – en dat zijn er nogal wat. De een is nog belangrijker dan de andere. Basisregel: hoe minder belangrijk jij bent, des te belangrijker jij je gedraagt tegen de personen die nog minder belangrijk zijn dan jij. Lekker afblaffen die hap, worden ze hard van!

De grapjes. De hele godganse dag. Tijdens de lunch, tijdens het klaarzetten van de camera, tijdens het opmaken. Altijd overal grappige, geile, seksueel getinte grapjes. Want iedereen is altijd vrolijk en zit heerlijk in zijn vel. ,,Heb je soms een zeepje laten vallen, Piet?!'' ,,Nee hoor, ik niet!'' Of: ,,Pieternel, geile del, laat je tieten eens zien!'' Waarop Pieternel grappig en geil met de tong langs haar lippen gaat. Grapjes. Hoe belangrijker de persoon die het grapje maakt, des te meer mensen er om lachen. En dan is er Sira. Het meisje waar ik een romance mee krijg. Een nachtmerrie met rood haar. Een mormel met de uitstraling van een baviaan. De eerste dag hebben we meteen een bijna-zoenscene. ,,Zou je niet eens een kauwgompje nemen?'' fluistert ze geniepig als de camera's al draaien. Ik doe of ik niks gehoord heb en blaas in haar gezicht.

Ten zesde kom ik natuurlijk te laat. Een kwartiertje, maar toch. Tijd kost geld, dus te laat komen kan niet. Ze willen niet meer met mij praten, voor de rest van de dag word ik zo goed als genegeerd. Vanaf dat moment behoor ik tot de not-so-very-important people.

Fans. De hele dag staan ze achter hekken naast de porto-cabins te staren. Dikke, verwende kinderen van rond de twaalf jaar. Als de acteurs in de buurt komen, beginnen ze te gillen en als ze geluk hebben, krijgen ze een handtekening. Zodra ik langsloop wordt het stil. ,,Wil je de acteurs niet voor ons roepen'', zeggen ze dan. Na vier dagen heb ik er genoeg van. ,,Ik ben zelf een acteur'', antwoord ik. ,,Volgend jaar september ben ik ook te zien. Prins Dayo, een hele belangrijke rol.'' Plots beginnen de kinderen te gillen. ,,Handtekening, handtekening'', roepen ze en verzamelen zich om me heen. Na een halfuur heb ik iedereen gehad en zijn ze allemaal in één klap weer verdwenen zonder enig teken van dankbaarheid. Verslagen schop ik tegen een steentje. Zo voelt het dus om beroemd te zijn.

Ten slotte is er Anita Dendermonde, de met aids besmette hoteleigenaar die uit Goede Tijden Slechte Tijden stapte om weer eens wat helemaal anders te gaan doen en uiteindelijk dus hier belandde. Ze speelt Gaby, de leider van de rangers. Door de acteurs wordt ze behandeld als de grote wijze actrice die het allemaal al weet. En inderdaad: ze weet het allemaal. Elk pasje, elke uitdrukking, elke loopje heeft ze al tientallen, zo niet honderden keren gedaan. En dat zie je ook. Aan de vreugdeloze uitdrukking op haar gezicht. Ze is een van de aardigste mensen op de set, dat moet gezegd, maar als ik naar haar kijk, weet ik: dit hoef ik niet. Liever kwaliteit, dan kwantiteit.

Liever vrij en gelukkig, dan rijk en beroemd.

Meer: www.spunk.nl