Vlagvertoon van musicals wordt Soundmixshow

Het podium is 35 meter breed, zodat het niet eens in één blik kan worden overzien – en ook verder is dit een show van de grote getallen en het brede gebaar: veertien solisten, een decoratieve rij dansers, een 35-koppig orkest met een veelvoud aan decibellen, chorus girls in kroonluchters, geraffineerde projecties in een halfronde boog, superieur licht en 66 songs, soms voluit en soms als fragment in een medley. Niet voor niets spiegelt dit spektakel zich in de openingsbeelden nadrukkelijk aan de Radio City Hall in New York, waarvan het op zijn minst de afmetingen wenst te evenaren.

Musicals in Ahoy' begon twee jaar geleden als vlagvertoon van het Nederlandse theaterbedrijf van Joop van den Ende. Het waren vooral zijn solisten, die zichhoofdzakelijk wentelden in de greatest hits uit eerder door hem geproduceerde musicals. Nu is de film het overheersende thema, of zoals dat hier natuurlijk heet: musical meets movie. Geheel in stijl wordt er aanvankelijk dus gezongen en getapt als in de musicalfilms uit de jaren veertig. Maar al snel komt ook het oeuvre van Andrew Lloyd Webber aan de beurt, en daarna is er met de losse hand van alles bijgehaald dat steeds minder met verfilmde musicals te maken heeft. Steeds zwakker worden dan ook de excuses om zo'n nummer toch in de show op te nemen. Bastiaan Ragas mag zelfs gewoon zijn nieuwe single zingen, zonder enig verband met de rest.

Voorts kan Stanley Burleson het mooie Nature boy aanheffen, dat weliswaar een zestig jaar oude hit is van Nat King Cole, maar kortgeleden óók werd gebruikt in de film Moulin rouge. Een blokje Frank Sinatra, Dean Martin en Sammy Davis (Burleson met Tony Neef en Carlo Boszhard) is echter al aanzienlijk dubieuzer. Een paar Elvis-nummers worden nog twijfelachtiger en een potpourri van The Village People slaat nergens meer op. Gaandeweg neemt de Soundmixshow het over van de ontmoeting tussen films en musicals die hier is beloofd.

Wel excelleert Musicals in Ahoy' in de grappige of elegante overgangen tussen de ene song en de andere. Van een routinematige opeenvolging van losse nummers met verplicht applaus ertussen is hier geen sprake. De gevangenistango uit Chicago is zelfs verweven met Jailhouse rock, waarin Henk Poort verrast als Nederlandstalige Elvis Presley: ,,...en maar kijken naar de klok.''

En verder zijn Eliza Dolittle (een bevallige Joke de Kruijf) en Sally Bowles (de stralende Pia Douwes, back from Broadway) te gast in The beauty and the beast, waarin Carlo Boszhard de gruizige gastheer vertolkt. Terwijl de pas bekroonde Simone Kleinsma terecht een soloplek krijgt voor haar waardige As if we never said goodbye uit Sunset Boulevard.

Veel ruimte voor genuanceerde soli biedt deze formule echter niet. Bijna alles is gedrenkt in de stormen die het orkest opwekt, zodat er veel opwinding ontstaat, maar ook nogal wat finesses verloren gaan. Zo moet in het bomvolle Ahoy' welhaast de indruk ontstaan dat elk nummer in elke musical de ruiten moet doen sneuvelen. Wat niet zo is.

Voorstelling: Musicals in Ahoy', door Joop van den Ende Theaterproducties. Regie: Guus Verstraete. Gezien: 3 juni in Ahoy', Rotterdam. Aldaar t/m 7 juni. Inl. 0900-300.5000; www.musicals.nl

    • Henk van Gelder