Manzoni

Met grote belangstelling heb ik de mooie bespreking van de laatste Nederlandse vertaling van Manzoni's De verloofden (Boeken, 28.05.04) gelezen. Desondanks vind ik de krampachtige manier waarop de schrijver zich uitdrukt, telkens wanneer Manzoni's katholicisme ter sprake komt, nogal komisch. Dat Manzoni `goed', oprecht en intellectueel overtuigd katholiek werd, staat buiten kijf; dat hij aan het katholieke geloof een wezenlijke rol in de roman geeft, ook. Daarom kan ik de schrijver niet volgen, wanneer hij beweert, dat Manzoni zijn katholicisme `met een ons [wie is ons?] enigszins verdachte geloofsijver' zou belijden. Het negatieve oordeel van de schrijver over het negentiende-eeuwse katholicisme, evenals zijn kromme tenen tegenover de aanroepingen van de `Allerheiligste Maagd' doen me denken aan een negentiende-eeuwse dominee, die tegen de `Hoer van Babylon' uithaalt. De geloofsbeleving van de personages van De verloofden hoort uiteindelijk ook bij dat Italiaanse (menselijke) landschap, dat, volgens de schrijver, `de heldin' van de roman is! Naast lafaards en schurken, zijn er, trouwens, in De verloofden ook sympathieke personages, die hun geloof op een overtuigende, consequente manier beleven (padre Cristoforo, kardinaal Federigo Borromeo, enz.). Het een en ander is een mooi voorbeeld van de diversiteit, waaraan de wereld rijk is, en niet de laatste reden van de blijvende waarde van dit boek.

    • Umberto Barelli