Verwoestend mooie liedjes van The Ponys

Wellicht zijn de kunstacademiekapsels van de leden van Franz Ferdinand een inspiratie geweest. Feit is dat muzikanten van The Ponys allemaal, behalve bassiste Melissa, kunnen bogen op een bestudeerd asymmetrische haardracht. Dat is dan ook meteen de enige concessie aan mode die de verder nogal achteloos geklede leden zich veroorloven. De jonge groep uit Chicago zoekt het in andere kwaliteiten: de hoog uithalende stem van zanger/gitarist Jered, primitief jankende orgelklanken van Ian (de band doet niet aan achternamen) en vooral de verwoestend mooie liedjes die de vier muzikanten samen bedacht hebben.

Gisteravond in de bovenzaal van Paradiso was te horen hoe doeltreffend The Ponys spelen. Vier muzikanten op het podium die hun new wave, of eigenlijk old wave, nu eens open en transparant laten klinken en dan weer zorgen voor een aan Phil Spector herinnerende Wall of Sound compleet met drums als donderslagen, in het prachtige Fall In. Zonder praatjes tussendoor, en met zijn ogen verscholen achter die scheefhangende pony, liet Jered een onderbroken woordstroom op de zaal los. Absoluut onverstaanbaar maar niet minder overtuigend zong hij de liedjes van het pasverschenen debuut Laced With Romance. Voor een wat minder overspannen effect was het prettig dat Ian af en toe de zang overnam.

Dat The Ponys invloeden uit het verleden laten horen, maakt ze nog niet ouderwets. Zolang er iets eigens aan de muziek of uitvoering wordt toegevoegd zijn dit soort groepen onomstotelijk van nu. Bij The Ponys zit het hem in de maniakale energie die duidelijk maakt dat hier iets dringend moet worden medegedeeld. Dat het resultaat onverstaanbaar is, doet dan niet eens ter zake.

Concert: The Ponys. Gehoord: 2/6 Paradiso, Amsterdam. Herh. 4/6 Groningen; 5/6 Rotterdam; 6/6 Utrecht.