Corea schittert maar heel even in Amsterdam

Chick Corea houdt niet van het spotlicht van huldeblijken. Een stapel Grammy's en een tot Corea Way omgedoopte straat in zijn geboorteplaats Chelsea, hebben daar geen verandering in gebracht. En dus deed de oeuvreprijs, die hij gisteren in het Concertgebouw kreeg uitgereikt, dat ook niet. Bij zijn opkomst trok de pianist zijn vrouw Gayle Moran het podium op voor wat amechtig vocaal gefladder en als bliksemafleider voor applaus. Daarna spreidde Corea een breed pianobed voor rietblazer Joris Roelofs, de 20-jarige winnaar van de Deloitte Jazz Award.

Diezelfde `wijze, grijze mentor'-rol speelde de laureaat voor pianist Peter Beets. Leuk voor die jonge muzikanten, die glommen van trots. Maar het zag eruit alsof de jarige Job de gasten op een stoel zette en ze hard `lang zal ze leven' toezong.

De prijsuitreiking zelf ging ten onder aan Hollandse harkerigheid. Na een bingo-achtige verloting van weggeef-cd's, wijdde Concertgebouw-directeur Martijn Sanders uit over de net overleden Elvin Jones, de sponsor, de eigen bigband – bijna alles behalve Corea. De bijna 63-jarige winnaar loste het zelf elegant op door ,,te beloven nog vele jaren veel muziek te maken'' en zich richting pianokruk te spoeden.

De Corea die het publiek in de tweede set te horen kreeg was niet de fusionpionier, die de elektronische kneepjes leerde bij Miles Davis zelf. Ook niet de avantgardist van Circle of de adept van de tweede fusion-golf, die ons de Chick Corea Elektric Band bracht. Zelfs de klassiek angehauchte Corea, die in 1983 in het Concertgebouw Mozarts concert voor twee piano's speelde en een piano concerto componeert voor de Oostenrijkse viering van Mozarts 250ste geboortedag, was thuisgebleven.

Gisteren gooide Corea het over een exclusief Spaanse boeg. En met ondersteuning van twee vaste begeleiders van flamencogrootheid Paco de Lucia plus de percussionist die 25 jaar geleden de cajón in de flamenco introduceerde, kon het niet mis gaan. Corea's percussieve noten prikten glashelder door de pittige ritmes.

Zijn veel geroemde stijl – snel, elegant, helder en scherp – kreeg even de ruimte om te schitteren. Het duet met percussionist Ruben Dantas op duimpiano was een te koesteren kleinood.

Maar lang mocht dit lichtpuntje niet duren. Want daar was Moran weer, die dit keer zo mogelijk nog valser zong. En het kon nog erger. Uit balorigheid schakelde Corea over op platvloerse publieksparticipatie. Klappen en zingen, alsof je verdwaald bent in een nachtmerrie-achtige aflevering van Op Volle Toeren. De conclusie was snel getrokken. Rap naar huis, Return to Forever uit 1972 in de cd-speler. En heel snel deze avond vergeten.

Concert: Chick Corea & Touchstone. Gehoord: 1 juni in Het Concertgebouw in Amsterdam.