Verkoper van korte relaties

Sommige beroepen hebben hun imago niet mee. Een kijkje in de wereld van de escortondernemer. ,,Bij voetbalwedstrijden heb ik niets te doen.''

Toon Welink (41) geeft toe dat zijn werk wel apart is. Vijf jaar geleden zette hij escortbureau Dolce Vita op en een paar jaar later Sophisticated Company. Dolce Vita is een gewoon escortbureau voor de gewone man, legt Welink uit. ,,Voor de middenklasse, zeg maar, waarbij het vooral gaat om de daad.'' Sophisticated zette hij op omdat hij merkte dat een aantal mannen iets anders wilde dan normaal. ,,Zij bleken meer te kúnnen en wíllen betalen voor de vrouwen. Het verschil tussen Dolce Vita en Sophisticated vergelijk ik altijd maar met het verschil tussen een gewone nachtclub en de Yab Yum.''

Zelf had hij nooit kunnen bedenken dat hij ooit eigenaar van een escortbureau zou worden. Na de mavo ging hij naar de politieschool. ,,Dat leek me wel geinig.'' Hij werd aangenomen en bleef uiteindelijk dertien jaar bij de politie in Rotterdam. In 1995 werd hij ontslagen, door, zoals hij het zelf zegt, inschattingsfouten. Daarna werkte hij onder meer als koerier en chauffeur. Als chauffeur bracht hij vrouwelijke escorts naar verschillende adressen. Het verbaasde hem hoe vaak er gebeld werd voor de dames. Dat bracht hem op een idee. ,,Ik dacht: dat kan ik beter regelen. Daarbij is het vrij risicoloos om met een escortservice te beginnen. Je hoeft geen marktonderzoek te doen waar je klanten zitten en je hoeft geen krediet aan te vragen.''

Welink besloot zijn zaak op de officiële manier op te zetten. Hij schreef zich in bij de belastingdienst, bij de Kamer van Koophandel en meldde bij de gemeente dat hij een escortbureau begon. Per avond brengt hij de vrouwen naar gemiddeld zes à zeven adressen. Dat begint na etenstijd en duurt tot twee uur 's nachts. Het halen en brengen van de dames is een hele logistieke planning, zegt Welink. Maar zijn werk 's nachts betekent ook veel wachten. ,,Dan ga ik bij een benzinepomp koffiedrinken.'' De enige avonden dat hij niets te doen heeft, zijn de avonden met belangrijke voetbalwedstrijden. ,,Dan wordt er de hele avond niet gebeld en weet ik al dat ik om tien uur naar bed kan.''

Dolce Vita en Sophisticated Company zijn twee van de circa acht escortbureaus in de regio Rotterdam. Hoe is het Welink gelukt om te blijven bestaan? ,,Je moet je gezonde boerenverstand gebruiken. En ik adverteer gruwelijk veel, van het Algemeen Dagblad tot op buspaaltjes.'' Last van de recessie heeft Welink niet. ,,Deze business is niet aan recessie onderhevig. Het aantal alleenstaande mannen stijgt alleen maar.''

Nu zijn zaken een aantal jaren bestaan, komen vrouwen uit zichzelf naar Welink toe. ,,Ik laat ze altijd langskomen, zodat ze mij ook leren kennen. Als ze onder de tatoeages en piercings zitten, neem ik ze niet aan.'' Het soort vrouwen dat bij hem werkt, verschilt sterk. Vrouwen van Dolce Vita komen uit een lagere sociale klasse en doen vaak alleen het escortwerk. Vrouwen die bij Sophisticated terechtkomen, doen het meestal naast een andere baan. ,,Dat zijn vaak studentes, maar ook tandartsassistentes of advocates. Met hen kan je een goed gesprek hebben. Mannen willen ook vaak hun ei kwijt.'' De dames van Dolce Vita (vanaf 120 euro per uur) kosten dan ook minder dan die van Sophisticated (vanaf twee uur, voor 500 euro).

Bij escortbureaus gaat het om discretie, zegt Welink. ,,Mensen moeten met een gerust hart kunnen bellen en erop kunnen vertrouwen dat hun privacy gewaarborgd blijft. Ik zet de dames bijvoorbeeld nooit direct voor de deur af en op mijn auto staat niet dat ik een escortbedrijf heb.'' Daarom zal zijn werk wel altijd in de taboesfeer blijven, denkt Welink. Maar van het vooroordeel dat hij een `pooierfiguur' zou zijn, wil Welink wel af. ,,Waar een ander warme broodjes verkoopt, verkoop ik zeer kortstondige relaties. Het is een volwaardige bedrijfstak'', zegt Welink in zijn rijtjeswoning.

Zijn familie, vrienden en directe buren weten wat voor werk Welink doet. Zijn broers en zussen keken er niet van op. ,,Ik was altijd al een buitenbeentje.'' Maar zijn twee kinderen zeggen liever tegen vriendjes dat hij buschauffeur is. ,,Jammer eigenlijk. Ze zouden gewoon moeten kunnen zeggen dat ik escortbureaus heb.''

Dit is een wekelijkse rubriek over beroepen met een negatief imago. Volgende week: de deurwaarder