Landschapsfietserij

De wielerkenners zijn unaniem in hun oordeel: wat betreft deelnemersveld mist de Giro al jaren internationale uitstraling, het is Italië tegen Italië. Dit weerhield me er niet van elke middag af te stemmen op VRT 1, om er vervolgens getuige van te zijn hoe een Italiaanse regisseur, ondanks nerveuze beeldwisselingen (een welvaartssyndroom), er niet in slaagde het `Weg van de snelweg'-karakter uit de reportage te elimineren. De Giro is op de eerste plaats magistrale landschapsfietserij.

Damiano Cunego heet de winnaar van de jongste Giro. Het knulletje is pas 22, meet drie turven hoog, en vertrok drie weken geleden als het getalenteerde knechtje van de onbetwiste kopman en topfavoriet Gilberto Simoni in de Saeco-ploeg. Niet Italië tegen Italië, maar Saeco tegen Seaco werd hét duel in de Giro. Cunego bleek de beste landschapsfietser van de twee. De jongen reed of hij op vakantie was. Ik zag hem nooit zweten. Zelfs niet in de Dolomieten. Ik keek mijn ogen uit.

Heeft Cunego een internationale uitstraling? Voor wat het waard is volgt hier mijn analyse: Cunego heeft een kont. Mijn oude ploegleider Peter Post zou zeggen: Cunego heeft een `rug'. Maar we bedoelen hetzelfde. Als het om vee zou gaan zouden we spreken over de `achterhand', het deel van de rug dat overgaat in de achterpoten. Daar zit de kracht en de macht. Cunego is in het bezit van een kont dan wel een rug. Hoe relatief ook gemeten naar zijn gewicht, er is een duidelijk waarneembare rug (kont).

Ter vergelijking: de jonge, fragiele, maar zeer getalenteerde Italiaan Sella roerde zich in de Dolomieten, maar het vuurwerk doofde kort nadat het was afgestoken – het ontbrak hem aan een rug.

In de Italiaanse pers wordt Cunego gepresenteerd als de opvolger van Marco Pantani. Ik vrees dat Cunego voorlopig voor de eer bedankt, ofschoon Pantani ook een rug bezat. Hij reageert in elk geval bescheiden: ,,Ik doe alleen mijn job.''

Eerder op deze plaats citeerde ik Christina Jonsson, de Deense, die na zes destructieve jaren Pantani verliet. Een nieuw citaat: ,,Dat Marco zoveel succes had kwam doordat hij, met alles wat hij in zich had, vocht tegen een sterk minderwaardigheidsgevoel.''

Jonsson werkt nu als schilderes in Lausanne, Zwitserland. ,,Dat land loopt vol met koeien, en die ben ik nu aan het schilderen. Ontzettend schattige beesten.''

In mijn jeugd heb ik in ontelbare koeienogen gekeken. Loyale beesten. Loyaler aan de mens dan de mens zelf. Onverstoorbaarder ook.

Dat Christiane Jonsson koeien is gaan schilderen lijkt me geen toeval. Neem een willekeurige foto van Pantani en kijk in zijn ogen. Christina Jonsson herhaalt meer dan eens dat Pantani het gevoel had niet alleen voor zichzelf te koersen. Pantani was loyaal aan de mens als een koe.

Het is niet zo verwonderlijk als een snaak van 22, met heldere oogopslag, bescheidenheid aanwendt als hem de erfenis van Pantani in zijn maag wordt gesplitst.