The Pixies onverstoorbaar, maar opwinding bij N.E.R.D.

In Limburg zal dit Pinksterweekend geen kleine aardbeving zijn gemeten, veroorzaakt door springende Pinkpopbezoekers – zoals eerder gebeurde tijdens optredens van Urban Dance Squad of Rage Against The Machine. Daarvoor waren er dit keer te weinig mensen, en de muziek van de bands die speelden nodigde nauwelijks uit tot een slamdance. Pinkpop trok met deze editie 35.000 mensen en gold daarmee als slecht bezocht. Op een uitverkocht Pinkpop (zoals in 2000) passen meer dan 60.000 bezoekers.

De oorzaak laat zich raden. Recessie? Concurrentie van festivals als Torhout/Werchter of Lowlands? Een matig programma? Die concurrentie is er al jaren en het programma met groepen als Jet, The Thrills, N.E.R.D en Muse was niet slecht, hoewel nauwelijks verrassend. Afgezien van Lenny Kravitz waren alle bands nog kort geleden in Nederland geweest.

Krampachtig werd gepoogd om meer bezoekers te trekken. Zo werd het optreden dat The Pixies zondagavond gaven gepresenteerd als het `enige in Nederland', hoewel er ook een concert in Amsterdam komt. Dat mocht niet eerder bekend worden, dan zouden de Pixies-fans wegblijven.

Anders dan vroeger ontstond er bij het optreden van The Pixies geen woeste maalstroom van toeschouwers voor het podium. Ook de groep zelf, in originele bezetting, stonden er tamelijk vreugdeloos bij. Dat deze reünie-tournee vooral is bedoeld als studie-voorziening van zanger Frank Blacks nog ongeboren kind, was te merken. Bassiste Kim Deal liet het droge commentaar van vroeger achterwege en Black leverde gelaten zijn vertrouwde krijszang in klassiekers als Gigantic, Vamos en Bone Machine. Enige opwinding ontstond er pas toen een halfblote, natte jongen het podium opstormde en zich aan Blacks voeten wierp, waarna hij door drie mannen worstelend werd weggedragen. De onverstoorbare manier waarop de band doorspeelde was een treffend contrast met de vervoering van de hardnekkige fan.

Op de maandag waren ook de drie Sugababes nogal timide, maar dat zal hebben gelegen aan de zenuwen. De Sugababes zijn niet gewend aan live-optredens. Toch was het concert innemend, met mooie afwisseling van hun drie zangstemmen, en een overtuigende serie hitliedjes als Freak Like Me en Overload. De meeste andere groepen wisten wel hoe je een festivalpubliek moet aanpakken. De uitnodiging van respectievelijk The Datsuns, N.E.R.D en Black Eyed Peas om `crazy', `psycho' of `retarded' te doen, was genoeg om de aanwezigen te laten opveren. Dat tijdens N.E.R.D een hoosbui losbarstte bleek geen probleem. De als podium-ster nog prille Pharrell Williams – de helft van het producers-duo The Neptunes – genoot van zijn `eerste festival' en zijn `eerste concert in de regen'. Vrouwelijke fans droegen T-shirts met de opdruk `Pharrell you know you want me' en kregen opruiende rock-liedjes waar Williams' falset enigszins onvast doorheen zong. Dat is de charme van N.E.R.D: de opgeruimde nonchalance die ze hun beukritmes meegeven.

Even later gaf The Roots een concert in hetzelfde genre. The Roots klinkt strakker en harder dan N.E.R.D, en hun optreden was indrukwekkend door de voordracht van rapper Black Thought die iedere tekst kan laten klinken als een oproep tot revolutie – zelfs Rick James' Superfreak.

Leuzen doen het goed op een festival. Iedereen zong mee met Roll Over Dj van het Australische Jet, dat vervolgens met Are You Gonna Be My Girl een uitbarsting van drieste danslust opwekte. Dat daarvoor voldoende ruimte was, bleek een prettige bijkomstigheid van een laag bezoekersaantal. De jonge groepen Franz Ferdinand (uit Schotland) en The Thrills (Ierland) speelden tegelijk en bleken allebei moeiteloos een groot publiek aan te kunnen. Vooral bij The Thrills, met zijn uitnodigend klappende zanger, waren al U2-achtige visioenen mogelijk.

Grote naam op de maandag was Lenny Kravitz, net als twee jaar geleden. Hij speelde nauwelijks liedjes van zijn nieuwe cd Baptism, hield het bij oude succesnummers en eindigde nogal plichtmatig met een eindeloos uitgesponnen Let Love Rule. De avond tevoren had dj Tiësto de dag afgesloten door achter een halfronde tafel met apparatuur zijn gruizige houseritmes te laten daveren. Er waren weinig muzikale handelingen te zien. Maar onder de donkere hemel, verlicht door felgroene laserstralen en oplaaiend vuur werd door de meeste festivalgangers geïnspireerd gedanst, terwijl een enkeling zich vermaakte met een potje Twister.

Pinkpop. Gehoord: 30, 31/5 Megaland, Landgraaf.