Roland Garros kleurloos zonder Safin

Twee met blaren bezaaide handen maakten gisteren een einde aan de missie van Marat Safin (24) op Roland Garros. En daarmee aan een wonderlijke week van een kleurrijke tennisser. ,,Ik ben geen type dat doet alsof.''

Hij is met afstand de kleurrijkste speler van het leger der tennisprofessionals. Zet Marat Safin op de baan en spektakel is verzekerd. Of hij walst als een Leopard-tank compromisloos over zijn tegenstander heen. Of hij laat zijn broek zakken en maakt de scheidsrechter uit voor rotte vis. Het kan allemaal bij de excentrieke Rus, want: never a dull moment with big Marat Safin.

Maar aan alles komt een einde, en dus ook aan de wonderlijke strapatsen van Safin (24) op Roland Garros. David Nalbandian, de Argentijn met de al even venijnige groundstrokes in het slagenrepertoire, maakte op dag acht van de Open Franse kampioenschappen een einde aan de lijdensweg van de gisteren lethargisch ogende krachtpatser uit Moskou: 7-5, 6-4, 6-7 en 6-3.

Safin bezit als een van de weinigen de brute kracht om zijn tegenstanders desnoods het racket uit handen te bombarderen. Hij had gisteren niets liever gedaan op het centre court, maar twee met in totaal elf blaren bezaaide handen voorkwamen dat. Hoe vaak hij toernooiarts Per Bastholt ook liet uitrukken om zich te laten verzorgen en bepleisteren.

Vanwaar die plotselinge blarenaanval? Op die vraag moest Safin na afloop het antwoord schuldig blijven. ,,Nooit eerder last van gehad, werkelijk waar, ik weet het niet. Misschien word ik een dagje ouder.'' Al even geestig was de ironische plaagstoot aan het adres van Nalbandian. Gevraagd naar de gaven van de Argentijn liet de nummer twintig van de wereld een grimas over zijn gezicht rollen: ,,Really great hands, great hands.'' Zulke handen waren gisteren helaas niet aan hem besteed, en dus moest Safin de aftocht blazen.

Met maar liefst vier Argentijnen (een record) en één opgeleefde Braziliaan (Gustavo Kuerten) die zaterdag de nummer één van de wereld, de Zwitser Roger Federer, aftroefde, heeft Roland Garros na ruim een week veel weg van de Open Zuid-Amerikaanse kampioenschappen. Lleyton Hewitt prees zich gisteren na zijn vakkundige overwinning op Xavier Malisse (7-5, 6-2 en 7-6) gelukkig dat ook de Engelsman Tim Henman de laatst overgebleven service-volleyspeler de laatste acht had bereikt. ,,Kan ik in de kleedkamer tenminste met iemand praten'', grapte de Australiër, die zaterdag het Roland Garros-avontuur van Martin Verkerk beëindigde.

Safin beheerst drie talen (Spaans, Engels en Russisch) én de kunst van het overleven, mits hoofd en lichaam meewerken. In de aanloop naar het duel met Nalbandian had hij tot tweemaal toe een Houdini-act opgevoerd. In de zenuwslopende en over twee dagen uitgesmeerde thriller (6-4, 2-6, 6-2, 6-7 en 11-9) tegen de Spaanse veteraan Félix Mantilla overleefde hij één matchpoint, in de daaropvolgende derde omloop nog eens twee.

Dat was nog niet alles. Zaterdag joeg hij tevens zijn tegenstander, de dappere qualifier Potito Starace uit Italië, én het publiek tegen zich in het harnas door uitgerekend op matchpoint tegen een medische time-out aan te vragen. Dat is not done in tennis, maar de weerbarstige Rus had lak aan die ongeschreven regel. In een zenuwenoorlog zijn alle middelen geoorloofd, en bovendien: hij had op dat moment daadwerkelijk last van zijn door blaren geteisterde handen. ,,Ik ben geen type dat doet alsof'', bitste de verliezend Australian Open-finalist (2004) na afloop.

Of was Safin op het spoor gebracht door Mantilla? Als iemand de kunst van de mentale oorlogsvoering verstaat dan is het de 29-jarige komediant uit Barcelona wel. Vraag het John van Lottum. Zeven jaar geleden bij de US Open in New York ging de toch al licht ontvlambare Nederlander volledig uit zijn bol, toen Mantilla tot vervelens toe naar de grond ging en de hulp van de toernooiartsen inriep wegens vermeende krampaanvallen. Uiteraard won de geslepen Catalaan.

Vrijdag, in het restant van de donderdag wegens de invallende duisternis afgebroken partij, was dat niet zo. Ook al zocht hij opnieuw de grenzen van de sportiviteit op. Maar Safin bleek ditmaal tot op het bot gedreven, nadat hij de avond ervoor als een brutale kwajongen in de hoek was gezet door de officials.

Wat was het geval? Na een briljant en zwaarbevochten punt aan het net had Safin tot hilariteit van het publiek zijn broek laten zakken, en stond hij enkele seconden in zijn onderbroek op de baan.

Die curieuze ingeving kwam hem duur te staan. Hij kreeg een punt in mindering gebracht, nadat hij eerder al was berispt voor het wegslingeren van zijn racket. Zo boos over die beslissing was Safin dat hij naderhand de vloer aanveegde met ,,de officials die het tennis kapot maken'' door zich steevast te keren tegen entertainers zoals hij.

Maar waarom hij in hemelsnaam zijn broek had laten zakken? Safin wist het niet. ,,Het gebeurde gewoon.'' De wegen van de US Open-kampioen (2000) zijn zo ondoorgrondelijk dat Safin vaak zelf niet eens begrijpt wat hij doet, of wat hem bezielt. Niet voor niets geldt hij in het circuit als de opvolger van de binnenkort afzwaaiende Goran Ivanisevic: de Jekyl & Hyde van het mondiale proftennis.

Tot verdriet van een meerderheid van het publiek moest die gisteren het veld ruimen in Parijs.