Supervrouw en de dikzakken

Madonna kan niet tegen menselijk zwaktes, hoorde Maartje Duin voordat ze de zieke zangeres zag optreden in Los Angeles.

Natuurlijk stond ik stijf van de adrenaline voor het Madonnaconcert. Ten eerste had ik haar nog nooit live zien optreden. Ten tweede voel ik mij meer dan ooit met haar verbonden sinds ik in Los Angeles woon: als zij over haar leven in Hollywood zingt, zingt ze ook een beetje over het mijne.

Maar het meest had ik me erop verheugd omdat ik twee weken geleden aan de rand van een zwembad iemand had ontmoet die een paar smakelijke anekdotes wist op te dissen over de godmother van mijn generatie. Nadat ik haar had verzekerd dat ik voor een heel klein krantje in een heel klein landje werkte, gaf ze toestemming om ze te publiceren. Dan moest ik wel een aantal cruciale details veranderen, want er was haar indertijd een zwijgplicht opgelegd en Madonna's spionnen lazen alles, zei ze, zelfs hele kleine krantjes in hele kleine landjes.

Het meisje werkte voor Madonna `in de tijd dat ze nog niet aardig was'. Ze had een betrekking in de huishouding. Toen ze de baan kreeg, was ze in de wolken: ze was altijd een grote fan geweest. ,,Maar achteraf had ik liever het plaatje willen blijven zien dan de manier waarop dat plaatje gemaakt werd.'' Madonna kón heel aardig zijn, als ze daar zin in had. Zo had ze zich van haar beste kant laten zien toen het meisje trouwde: ze was onverwacht op het feest verschenen en had haar toegezongen. Daar stonden haar vrienden wel even van te kijken.

Maar als Madonna er geen zin in had, was ze niet aardig.

Elke ochtend stond ze om vijf uur op om een rondje te joggen door het park. Als ze terugkwam, had het personeel strenge instructies gekregen om zich onzichtbaar te maken. Een speciale restrictie gold zwaarlijvige personeelsleden. Madonna werd liever niet geconfronteerd met die menselijke zwakte.

Op een ochtend, vertelde het meisje, was er iets mis met het water. Madonna zou haar warme douche moeten missen. Om haar deze tijding te brengen, stond zij haar bazin met de loodgieter op te wachten. Die loodgieter kampte met wat overgewicht. Voorzichtig probeerde hij een bezwete Madonna te waarschuwen. Deze liep straal langs hem heen. Even later snerpte een stem door de intercom: of het meisje naar boven wilde komen. Daar aangekomen deed de Queen of Pop de onsterfelijke uitspraak: ,,Why do I have to see that FAT FUCK at this hour in the morning?''

Aan die woorden moest ik denken toen ik haar vanavond haar Re-invention Tour zag geven. De show zat goed in elkaar. Madonna zong met vaste stem, ze danste er lustig op los, en en passant kwamen alle grote thema's voorbij: oorlog, globalisering, de doodstraf, het respecteren van elkaars godsdiensten, het belang van spiritualiteit voor kinderen. De camera zoomde veelvuldig in op het rode bandje om haar pols. Ze zorgde ook voor wat artistieke verrassingen. `Burning Up' begeleidde ze zelf op de gitaar. `Like A Virgin' bracht ze met een doedelzak. `Material Girl' stak ze in een eigentijds jasje met projecties van de relativiteitstheorie.

En misschien kwam het omdat ze net was hersteld van een voedselvergiftiging; ons concert was een dag verplaatst. Maar Madonna leek wat matjes. Ze lachte niet één keer. Pas tegen het einde sprak ze ons toe, om zich te verontschuldigen voor het feit dat ze ziek was geweest. ,,Ik denk wel eens dat ik Superwoman ben,'' zei ze, ,,maar dat ben ik nou eenmaal niet.'' Een toegift gaf ze niet. Met John Lennon's `Imagine' en de boodschap `Reinvent Yourself' gingen we naar huis.

Het was echt een leuke avond geweest en ik had best lekker staan dansen. Maar stiekem, heel stiekem, had ik gehoopt de Madonna te zien uit de tijd dat ze nog niet aardig was. Die Madonna zou van het podium op ons neerkijken en zeggen: ,,Why would I be wasting my time on you at this hour of the evening? You bunch of FAT FUCKS!''