Gluck:

Orphée et Eurydice van Christoph Willibald von Gluck was, vóór de herontdekking van Monteverdi en Händel, de zeer geliefde opera waarmee het ijzeren repertoire begon, net voor het Mozart-tijdperk. De Weense versie in het Italiaans (Orfeo ed Euridice) is van 1762, de langere Parijse versie met meer vocale muziek en meer ballet is van 1774. Lange tijd hoorde men alleen de romantisch gemoderniseerde versie van Berlioz, maar tegenwoordig klinken meestal de originele `Franse' noten, zoals nu bij de Musiciens du Louvre o.l.v. Mark Minkovski.

Orpheus, die zijn dode Eurydice uit de onderwereld ophaalt, mag weer een echte man zijn. Vroeger was de rol voor een alt in travestie, zoals Kathleen Ferrier, nu zingt de `haut-contre' Richard Croft naast de sopraan Mireille Delunsch. Maar wat hier zo mogelijk nog romantischer, ouderwetser en verleidelijker dan voorheen klinkt, is de Dans van de zalige geesten.

Orphée et Eyridice

(Archiv 471 582-2)

*****