Briljante pop

Popgroep The Magnetic Fields is een van de vele muzikale uitingen van Stephin Merritt, de Newyorkse zanger en liedjesschrijver die zich een `bubblegum purist' noemt en die Abba beschouwt als het beste dat de pophistorie heeft voortgebracht. Op grond van het voorlaatste, drie cd's beslaande album 69 Love Songs werd Merritt uitgeroepen tot `de Cole Porter van zijn generatie', met verwijzing naar de ambachtelijke kwaliteit van liedjes die zowel teruggrijpen op het rijke musicalverleden als de weidse productietechniek van popgenie Phil Spector, met hier en daar een vleugje lo-fi. Omdat Merritt zijn creatieve inspanningen spreidt tussen nevenprojecten The 6ths, Future Bible Heroes, filmsoundtracks en nieuwgecomponeerde muziek bij eeuwenoude Chinese opera's, heeft het vijf jaar geduurd voordat hij aan een nieuw Magnetic Fields-album toekwam. Net als het geheel aan de liefde gewijde 69 Love Songs is i opgezet als een samenhangende verzameling liedjes, met titels die dit keer allemaal met de hoofdletter `I' beginnen. Meestal is dat het Engelse `I' in de eerste persoon enkelvoud, maar Merritt haast zich erbij te vermelden dat autobiografisch realisme hem minder interesseert dan het fictieve scenario dat je in een beknopte popsong kunt ontvouwen. De statige cello en de voorooorlogse radiostem van openingsnummer `I die' zetten de toon voor een veelzijdige popplaat, die een scala van stijlen en emoties bestrijkt. De liefde is nog steeds Merritts voornaamste preoccupatie. `I don't believe you' en `I thought you were my boyfriend' zijn exercities in romantische wegwerppop, `I wish I had an evil twin' spot met de luchtigheid van het medium en `In an operetta' voert met walstempo en klavecimbel terug naar tijden van hoofse liefde en gepoederde pruiken. i bevat veertien van dergelijke briljante vingeroefingen in tijdloze pop, gezongen met een diepdonkere stem die even makkelijk relativeert als ontroert.

i

The Magnetic Fields:

(Nonesuch/Warner)

****