Witte de With (1)

Als kenner van de eigentijdse kunst van het Midden-Oosten kan ik alleen maar stellen dat directeur en curator Catherine David van kunstinstelling Witte de With in Rotterdam de afgelopen jaren uitstekende collecties heeft getoond uit Libanon, Egypte en Iran. In het Cultureel Supplement van 21 mei staat echter een negatief artikel over Catherine David.

Ik weet niet hoe langdurig David in stilte onderzoek deed naar Arabische kunst, zoals de auteur Sandra Smallenburg vermeldt, maar er is telkens activiteit op dit gebied in Witte de With.

Misschien is het wegens de huidige noodzaak voor een internationale dialoog zinvol om een andere weg in te slaan dan de aan één kunstenaar gewijde exposities waarvan Sandra Smallenburg enkele volgens haar geslaagde voorbeelden uit het verleden noemt.

De namen die Sandra Smallenburg noemt, Walker Evans, Dan Graham, Stan Douglas, Allen Sekula, Eadward Muybridge en Tacita Dean, behoren bovendien inmiddels tot de gevestigde avant-garde en hebben hun weg al lang naar reguliere musea gevonden.

Ik denk niet dat ik het tentoongestelde videowerk van Akram Zataari en Walid Raad uit Libanon en Hassan Khan en Sherif El-Azma uit Egypte waardeerde omdat ik een ingewijde ben in de hedendaagse kunst van het Midden-Oosten. Deze kunstenaars worden inmiddels op vele plaatsen in de wereld ook los van hun Arabische achtergrond als relevant beschouwd en zijn in Nederland geregeld te gast geweest in het International Documentary Festival Amsterdam en het World Wide Video Festival.